Tam kovmaya hazırlanıyorduk halk olarak, internet üzerinden kampanya sayfaları açıyorduk, gitsinler diye. Ki henüz neden gelmiş olabileceklerini sorgulamamıştık.
Sorsak bile yanıtlarımız çok netti. Onlar kesinlikle gitmeliydi. Çünkü vatan sevgisinin yegane temeli, yabancı olanı dışlamaktı. Arındırmaktı. Çoğunluk böyle düşünüyor gibiydi, birkaç ucuz işçi çalıştırmaya meyilli patron dışında. Onların burada olmasının bir iyi yanı, zayıf iradeli, vatanına sahip çıkmayıp terk etmişlerin canlı örnekleri olmalarıydı. Anlayana derstiler, ibrettiler.
Dolayısıyla, böyle yurtsuz kalmış insanlar, bizim gibilerin karşısında, üstelik bizim ülkemizde 2. sınıf insanlardı. Onlardan arındırmaya çalıştığımız ülkemizde; çocuk istismarı, kadın cinayeti, tacizler, iş cinayetleri, yurt yangınları, haybeden ölüp gitmelerin ardından adalet emekleyerek bile hakkı kovalayamazken, yurtsuz Suriyeli kimdi ki?
Bir haber ajansı dahi, bir Suriyeli kadının öldürülmesiyle ilgili haberi geçerken, kadının güzel olduğunu da bir haber ayrıntısı olarak okuyucusuna verebilirdi. Çünkü eğer yurtsuz ve korumasızsan güzel olmanın tehlike yaratması tabiiydi.
Suriyeliler, bir acayip milliyetçiliğin, kolay erişilebilir zevkin ve aynı zamanda biraz sadaka ile sevap kazanmanın objesi haline gelebilirdi, aynı anda.
Şimdi bu ülkede, tam şu anda ya da her gece, bir babanın, bir annenin ve çocukların ardına saklandığı bir kapı kilidinin yarattığı huzura kavuşmak için birçok aile Suriye’den, savaş yüzünden, Türkiye’ye göç etti. Lakin ne hikmetse, giderek, bir savaş anında yaşayabilecekleri ne varsa, bu ülkede onlara bunu reva görenlerin olduğu uydurma değil.
Tüm bu yaşananlardan sonra Suriyeli kadın ve çocuğunun ardından bir soru kalıyor akılda. Yabancıları istemediğimiz bu ülkede, onlardan sakındığımız değer nedir tam olarak?
Mutlu, mesut; çocukların korkusuzca sokaklarında oynayabildiği , insanların bir arada, diğerinin varlığına saygı duyarak yaşayabildiği, herkesin hakkını alabildiği bir ülke mi “yabancı” dan sakındığımız?
