Başıma ağrılar girdi.
Serdar Mahallesi Muhtarı Ümit Yılmaz’ın yardım çığlığıydı bu.
Yıkıldı yıkılacak, harabe, üstü kar dolu bir evin içinde yaşananlar…
Kapı yok, pencere kırık.
Eski kilimlerle, yataklarla kapatılmış kapılar, pencereler.
Aklıma Orhan Gencebay’ın bir şarkısı geldi.
“Batsın bu dünya”
Gerçekten batsın bu dünya…
İzmit’in göbeğinde, Serdar Mahallesi’nde…
4 aylık bir bebek, aç, susuz, donmak üzere.
***
Bez bir kundağa sarılı.
Benim de 15 aylık bir oğlum var…
O da geldi gözümüm önüne.
Canım yandı, içim acıdı.
İnsanlığımdan utandım.
Yediğim, içtiğimi harammış gibi hissettim.
***
Bana bu saatten sonra kimse sosyal devletten, eşitlikten falan bahsetmesin.
Yok öyle bir şey…
Gitsin o bebeğin annesine anlatsın.
Üstelik bu evde iki şizofren kardeş de yaşıyor.
Muhtar Ümit Yılmaz ile konuştum, bebek için ne yapabilirim diye sordum.
Belediye ve kaymakamlığa bu konu için gideceğini belirten Yılmaz, bu evde iki soğuktan titreyen şizofren hastası kardeş de olduğunu söyledi.
Bir de dört aylık bir bebek ve çaresiz anne olduğunu…
***
Muhtar Ümit Yılmaz’ın lütfen ama lütfen çığlığını duyalım…
Herkes duysun…
Serdar Mahallesi’nde bir bebek donmak üzere…
