Cumartesi, 21 Kasım 2026 21.11.2026
13°C
USD 50,49
EUR 55,40
Altın 5.732
Benzin 68,80
Dizel 89,20

Giriş Gelişme Sonuç

Giriş Gelişme Sonuç

“Neden öyle bakıyorsun?” dedi kadın.

“Sevap işliyorum,” diye cevap verdi adam.

“Bu halimle mi?”

“Her halinle.”

“Yalancı! Hadi itiraf et. Günah işlemişsin gibi baktığın günler olmadı mı hiç?”

“Peki. O zaman sen de söyle lütfen. Bana çöplükmüşüm gibi hissettirmedin mi hiç?”

“…”

“Dün gece uyku tutmadı. Ağır akan bir nehir gibi geçiyor hastanede zaman. Yeni yazdığım yazımı okumamı ister misin?”

“Eyvah! Şöyle bir şey okumuştum, yazan bir kadınla birlikteyseniz, yaşadığınız sıradan bir tartışma veya paylaştığınız güzel bir anı bir gün bir öyküde ya da bir romanda karşınıza çıkabilir. Hiç beklemediğiniz bir karakterde kendinizi bulabilirsiniz.”

“Kaygılanma! İnsan ilişkileri üzerine yazdım. Arkadaşlık, dostluk… Ama elbette ikili ilişkiler de… Biliyorsun, pek çok hikâye de dinliyorum.”

“Peki. Ben de seni dinliyorum.”

GİRİŞ GELİŞME SONUÇ

Bazen ilk kez gördüğümüz bir insana kendimizi çok yakın hissederiz. Sanki çok eskilerde, anımsayamadığımız bir yerlerde bir şekilde karşılaşmış, benzer duyguları yaşamışızdır.

Görür görmez severiz birbirimizi. 

Zaman geçtikçe pek çok konuda duygudaş olmasak da yaşanmışlıklara ve yaşadıklarımıza karşı duruşumuzun benzer olduğunu görürüz.

“İnsanlar birbirlerini görünmeyen yaralarından tanırlar,” denir. Belki de öyledir…

Kimsenin kimseyi dinlemediği, dinler gibi görünüp, gözünün içine bakmadığı zamanlarda birbirimizi hiç yargılamadan, özenle dinleriz.

Ve bu bizi daha da yakınlaştırır birbirimize.

Böyle süren sağlam dostlukların yanında bazen de sevdiğimiz bir kişi, zaman zaman başka bir kişiye dönüşebilir…

Bir gün hiç beklemediğimiz bir şey olur.

Bazen bir söz…

Bazen bir davranış biçimi…

İçimize ince bir sızı akar.

Kolaydır o anda tepki vermek…

Kolaydır kestirip atmak…

Zordur anlamaya çalışmak…

Bazen de yanlış oldukları alınlarında yazan insanlarla kesişir yollarımız.

Onların içlerindeki iyiliği görmeye çalışırız.

Ne zaman ki iyilik, karşılıksız bir duygu olmaktan çıkıp, bir maskeye dönüşür. O zaman iyilik de sorgulanabilir.

Aslında ben kendimce şöyle diyorum: Üç olmasa da beş yanlış bir doğruyu götürüyor.

İkili ilişkiler, arkadaşlıklar… İnsan ilişkileri kolay olmuyor her zaman.

Bir yol hikâyesi gibi…

Yol bazen uzun, virajlı ve yorucu olabilir.

Bazen dayanamaz insan. Midesi bulanır. Pişman olur bu yola girdiğine.

Oysa yolun bir suçu yoktur!

Daha önce aynı yoldan geçenler anlatmıştır virajları, uçurumları…

Bu arada tali yollar da çıkar karşımıza. Sapıp sapmamak arasında doğru karar vermek gerekir.

Bazen değmez vardığımız yer çekilen onca eziyete…

Ama bazen unutur insan yol boyu çektiklerini.

Kısa molalarda nefes alınır.

El yüz yıkanır.

Şöyle bir aynaya bakılır.

Ve yola devam edilir.

Dönemeçler azala azala biter…

Vardığımız yerde gördüklerimizle, duyumsadıklarımızla huzur içinde dinleniriz.

Oysa, kestirip atmak kestirme yoldur.

Bazen hiç beklemediğimiz bir günde gökyüzü bulutlanır, hava kararır ve yağmur bastırır. Islansak da birden, biliriz ki güneş yeniden çıkacak…

Ve içimiz ısınacak yeniden…