Osmanlı'yı beynimize sokuşturmak isteyen, hazineden beslenmeli TRT’nin dizilerini artık izlemiyoruz.
Oysa yıllar önce özel sermaye ile yapılmış çok güzel ve tamamen organik bir dizi vardı: ‘Elveda Rumeli’
Dizide İstanbullu, o yüzyılın şehir kültürüyle büyümüş bir kaymakam vardı. Makedonya'nın ücra bir köyü olan Pürsiçan'a görev yapmak üzere gidiyor ve sıcakkanlı insanların desteğiyle yuvasını bile kuruyordu.
Aynı mahallede yaşayan Hıristiyanlar, Paskalya için yumurta süslerken Müslüman olan ve Ramazan ayında oruç tutan Sütçü Ramiz, onlara yumurtaları tedarik ediyordu.
Sonra Ramiz'in küçük kızı Zarife, Aleks'e aşık oluyordu. Aralarında din engeli vardı; ama birbirlerine olan sevgileri bu zorluğu aşmalarını sağlıyordu. Birçok olayın sonunda biri Hıristiyan biri Müslüman iki aile, birleşip daha büyük bir aile oluyorlardı.
Yeşildi her yer. İnsanlar zengin değildi belki, ama mutluydu.
Bütün bu güzelliklere rağmen, kurt sürüleri masum kuzuları avlamak için kol geziyorlardı. Bulgar ve Sırp çeteleri mütemadiyen köylere baskın yapıyordu. Ama halk buna karşı çıkıyordu, birlik olup direniyordu. Engellemeye ramak kalmıştı, olmadı. Araya daha güçlü kurtlar girdi. Aciz ve mazlum halkın elinde sevgisinden başka bir şeyi kalmadı. Bir süre sonra da, o çok sevgili yüreklerini de yanlarına katıp gittiler. Gönderildiler…
İşte onlardan biri de biziz, bizleriz… Az kişi gelmiştik, çok kişi olduk… Orada kalan mezar taşlarımız, ecdat topraklarımızın tapusudur. Ve bu öykü henüz bitmedi. Devamı var… Dönüşümüz de mümkündür… Ve eminiz ki, dönüşümüz muhteşem olacaktır…
