Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
6°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.251
Benzin 71,60
Dizel 95,60

“Büyük adam, küçük aşk”

Seçimlerde “giydirme” tabirinin iki anlamını da karşılayan eylemlerle karşılaşırız.

“Büyük adam, küçük aşk”

Partilerin yetkili isimleri, genel başkanları rakip partilere giydirir. Bu, benim gözlemleyebildiğim andan itibaren hep vardı ancak AKP döneminde gerçekten bu sokak tabirinin karşılığı veriliyor. Bu eylem, dışarıdan izleyeni cezbeden, içine çeken bir çeşit tahterevallinin de tezahürü.

 

Diğeri ise caddelerin en görünür binalarının, binalarının cephelerinin ya da otobüslerin parti logoları ve gülen suratlarla ambalajlanması; yani giydirilmesi.

 

CHP başka renklerle giydiriyor, AKP başka. İYİ Parti başka, MHP bambaşka. AKP’nin giydirdiği o binalarda bir slogan var. İnternette de denk gelebildiğimiz bir cümle: Doğru zaman, doğru adam. Aslında AKP, binaları tanıtımlarıyla giydirirken, tanıtımdaki sloganıyla dolaylı olarak da olsa rakibine giydirmeyi eksik etmiyor.

Slogan, işin ehlilerinden sanırım pek alkış toplamadı. Ama bilmeden de olsa bana bir şeyi hatırlattı: “Adam kazandı.”

 

Şimdi sürekli CHP’ye çatmakla meşgul olan Muharrem İnce’nin, şimdiye göre daha toy, harlanmaya müsait toplam ruhta, bir buçuk ayda yaktığı ateşi bir buçuk saat kadar sürede üfleyip söndürmesi hikayesinin iki anahtar kelimesiydi.

 

Dolayısıyla bu iki kelime, iki kelimelik cümle 2018 yılındaki seçimin de hatırası olarak kaldı aklımızda. Bu seçimi hatırlayınca, bu iki kelime; bu iki kelimeyi hatırlayınca 2018 seçimi akla geliyor. Belki de Erdoğan ve seçim işlerine bakan yetkilileri 2018’in ruhunu çağırıyordur. Aynı seçimle ilgili ruh çağırma seansını, bu iki kelimelik cümlenin sahibi de yapıyor uzun zamandır. Ama o bu ruh çağırma seansında ısrarı sürdürdükçe, uhrevi açıdan değil gayet bilimsel bir tabir olarak ruhsal problemler gözlenmeye başladı sanki; hem onda, hem de o her konuştuğunda riski düşünen insanlarda.

 

Bu cümlenin sahibinin ruh sağlığıyla ilgili varsayım ortaya atıp cümlenin muhatabının ruh sağlığına dair bir şey söylemeden paragrafı kapattım az evvel. Halbuki o muhatabın bina giydirmelerinden yola çıkarak mesele böyle genişledi, serpildi yazıda. Bilmem söylesem mi, söylemesem mi?

 

Bahar gelsin de rahatça sövebileceğimiz bir hükümetimiz olsun. Uçan kuşa hakaret davası açmayan bir cumhurbaşkanımız. Rahatça sövelim ki övdüğümüzde de anasının ak sütü gibi helal olduğunu bilelim. O da emin olsun.

Bugün bir anda Kemal Kılıçdaroğlu’na dair iltifatların arkasındaki bir sebep de bu olabilir diye düşünüyorum. Çünkü değil ona sövmek, onu epey dövdük. Onu herkes dövdü. Dünya üzerinde limitleri zorlarcasına burun kıvrılan bir başkası olmadı. Şimdi kimsenin herhangi bir övgü duyduğunda hakkında, hiçbir tereddütü yok. Aşağı yukarı 20 yıldır eleştiriye tahammül edemeyenlerce yönetiliyoruz. Nerede bir eleştiri varsa, baskısı var. Hatta öyle ki bizzat rakipleriyle, en yukarıdan en aşağı açık oturumlara bile katılmıyorlar. İşte bu onların kendi elleriyle yarattığı “tendonları” oldu. Yapılan herhangi bir övgüyü hak edip etmediklerine dair hiçbir güvenleri yok. Sahi mi değil mi emin değiller. Huzursuzlar bu yüzden. Hatta birbirlerini överken sürekli gırtlaklarını yırtmaları da avaz avaz, bence bu yüzden.

 

Halbuki Kemal Kılıçdaroğlu; 90’lı yıllarda çocukluk, gençlik geçirmişler bilir, şimdi o tetris oyunundaki yığına dörtlü çubukları indirip indirip patlatıyor. Bütün o övgü cümleleri, arada boşluklar(hatalar) da olsa sakince yığdığı bloklara aslında. Evet o videolar, o beğenilen bakış, o eli tutuşlarlar da, bunca zaman biriktirdiği blokları bir “puana” dönüştüren ince uzun tetris bloku. İkna olmayan varsa, evvelce kayda geçmiş “kılışdar” videolarında yeni yeni fark edilen Kılıçdaroğlu özelliklerini ve o videolarının nasıl daha sık paylaşıldığını tekrar düşünsün.

 

Konu “adam”lı seçim kampanyasından tetris bloklarına nasıl geldi bilmiyorum. Kastedilen adam ve onun iktidarının dayandığı inşaat sektörüne atıfta bulunmayacağım tetris blokları demişken.

 

Ama yazıda adam kelimesi geçmişken, bu kelimeyle aklıma gelen bir “şeyi” yazarak, bu “şeyi” sonlandırayım. Adam deyince aklıma gelen bir film adı var: Büyük adam, küçük aşk. Başrolünde Şükran Güngör’ün oynadığı böyle bir film vardı. Üzerinden epeyce bir zaman geçti filmin. Bir gün bir kürt çocukla bir eski bir yargıcın yolları kesişir ve hikaye başlar. Filmi uzun uzun anlatmam pek mümkün değil. Muhtemelen kuralcılığı yaşlandıkça aksiliğe dönüşen, mesafeli o memur emeklisinin önyargılarını bir kürt çocuğu törpüler zamanla.

 

Adam deyince aklıma gelen bu filmin adından, filmi bir daha düşününce, hatta kısa kısa sahnelerine bir daha bakınca, not düşmeden edemiyorum; Kılıçdaroğlu, o memur bıyığı ve ak saçının desteğiyle de filmdeki o emekli yargıçtır ve ama Kılıçdaroğlu o minik kürt kız çocuğudur da aynı zamanda. Bu iki insanın kesişiminde bir cumhurbaşkanımız olma ihtimali kapımızın eşiğinde duruyor. Bakalım.