Yıl, 29 Ekim 1938…
Cumhuriyetin on beşinci yıl dönümü…
Atam Dolmabahçe Sarayı’nda,
Yorgun, bitkin, hasta…
Bir ömür cephelerde, savaşlarda ve zorluklarda
Dimdik duran o beden,
Hastalık karşısında giderek güçsüzleşmişti…
Gözlerindeki kararlılık devam etse de,
Bedeni ona eşlik etmiyordu…
O, bir milletin kaderini değiştirecek kadar güçlüydü…
Vücudunu yoran hastalığa karşı gücü tükenmekteydi…
Cumhuriyet’in 15. Yıl dönümü törenlerinde yoktu…
O gün, bir vapur geçiyordu mavi sulardan,
Ağır ağır, süzülerek…
Savaşlardan sonra yorgun düşmüş bir ülkenin geleceğini,
Kuleli Askeri Lisesi’nin öğrencilerini taşıyordu…
Yanaştı, Dolmabahçe Sarayı’nın önüne…
Öğrenciler bağırdı hep bir ağızdan:
“Atamızı görmek istiyoruz!” diye.
Bu sesler Saray’ın duvarlarında yankılandı…
Mustafa Kemal Atatürk’ün gözleri doldu…
Onurluydu…
Cumhuriyetin tohumları filizleniyordu…
Bundan on iki gün sonra…
10 KASIM 1938’DE SAAT DOKUZU BEŞ GEÇE…
DOLMABAHÇE’DE BİR SAAT DURDU…
BİR MİLLETİN YÜREĞİ ACIYLA DOLDU…
