Deprem benim için ne ifade ediyor? Depremden bir gece önce şehirdışından İzmit’e yeni dönmüştüm. Keşke yaşamasaydım demiyorum, iyi ki yaşamışım diyorum. Çünkü; yaşamasaydım hemşehrilerimin neler hissettiğini asla bilemeyecektim. Kuzey Anadolu Fay hattının üstünde yaşadığım halde bu fay hattının nasıl bir deprem üretme potansiyelinin olduğunu öğrenemeyecektim. Öncü- artçı deprem nedir bilmeyecek, büyüklük-şiddet farkının ne olduğunu belki merak bile etmeyecektim.
Depremi iyi ki yaşadık, iyi ki yaşadık da Ahmet Mete Işıkara’yı tanıdık, depremin değil binanın öldüreceğini öğrendik. İyi ki Veli Göçer’leri yaratan sistemin de bir gün göçeceğini öğrendik. İyi ki nervürlü demiri, perde betonu, tünel kalıbı, kolonu, kirişi öğrendik. İyi ki yaşadık da insan hayatından daha değerli hiçbir şey olamayacağını öğrendik mi? Öğrendik mi gerçekten?
O zaman neden gözünü kâr hırsı bürümüş mütteahhitler iktidarın gözdesi oldu şehir planlamacılar yerine? Neden şehirler beton yığını haline geldi? Neden büyük İstanbul depremi beklenirken İstanbul adeta koskoca bir kabristan olsun diye yapılaşmaya izin verildi? İstanbul’a ben dahil ihanet ettik diyenler neden bunun siyasi sorumluluğunu üstlenmedi? Neden üstüne üstlük bir de imar barışı adı altında kamu spotlarıyla şirinleştirilmeye çalışılan kaçak yapı affı getirildi? Neden bütün “acil toplanma alan”ları doldurulup atıl duruma getirildi??? 7.4 yetmedi mi diyen zihniyeti neden aşamadık mesela? Ve depremden 19 yıl sonra bile hala neden doğal afetlere insan davranışlarının sebep olduğuna dair vaazlar veriyor hocalar? Neden, neden, neden?
Deprem oldu bitti; davalarının kimi sonuçlandı, kimi zaman aşımından dolayı sonuçsuz kaldı. Ölenlerin ardından ne yazık ki benim de yakından tanık olduğum miras kavgaları yaşandı. Yani aslında bir nevi ölen öldüğüyle kaldı. Biz onları şehit mertebesine layık gördük, deprem şehitleri diye isimlendirdik. Biz vicdanlı ve yüce gönüllü olduğu kadar balık hafızalı bir millet de olduğumuzdan; tüm acıları, sıkıntıları, yaşananları kolay da unuttuk aslında. Unutmadık dese de dilimiz, eylemimiz hep aksi yönde oldu.

