Dünyada çocuk olmak…
Bir çocuk; sabah sıcak yatağında uyanır, kahvaltısını yapar ve okul servisine biner…
Diğer çocuk; bombardıman sesleriyle uyanır, korkuyla annesine sarılır,
Şanslıysa nefes almaya devam eder…
Bir çocuğun; kendi odası, bilgisayarı, özel dersleri ve birçok imkânı vardır,
Yabancı dil, spor salonu, sanat etkinlikleri gibi faaliyetlere kolay ulaşır…
Diğer çocuk; Kardeşleriyle aynı odayı paylaşır, sınırlı imkânlarla okumaya çalışır,
Bazen de Kardeşine bakar, ev işlerine yardım eder ya da eğitimini yarım bırakır…
Bir çocuk; oyuncak seçmekte zorlanır, odasında oynamadığı binlerce oyuncağı vardır,
Diğer çocuk; enkaz altında kaybettiği oyuncağını arar…
Bir çocuk; özel aracıyla, servisle okula gider,
Diğer çocuk; okula gitmek için kilometrelerce yol yürür…
Bir çocuk; ailesiyle sofraya oturur, odasında güvenle uyur,
Bir başka çocuk; çadırda, sokakta, bilinmezliğin içinde gözlerini kapatır,
Kaybettiği ailesinin yokluğunda sessizce büyür…
Bir çocuğun; emek vermeden, sabretmeden, istediği hemen olurken,
Diğer çocuk; yaşının taşıyamadığı ağır yüklerle, sorumlulukla,
Kaybettiği fırsatlarla büyümek zorunda…
Sizce bir çocuğu diğer çocuktan üstün kılan nedir?
Doğduğu toplum mu? Doğduğu ev mi? Doğduğu coğrafya mı?
Oysa her çocuğun;
Beslenme, tedavi olma, güven içinde yaşama, eğitim alma temel hakkıdır…
Oysa çocuk; oyun, sevgi, neşe, umut demektir…
Oysa çocuk demek gelecek demektir…
Oysa mutlu çocuklar; daha adil ve umut dolu dünyanın temeli demektir.
Bu yüzden çocukların sesi duyulmalı,
Hiçbir çocuk kaderine terk edilmemeli…
DÜNYADAKİ BÜTÜN ÇOCUKLARIN;
Aç kalmadan, üşümeden, yalnız hissetmeden,
Okul yollarında hayaller taşıyan,
Gökyüzüne güvenle bakan,
Doyasıya kahkaha atan,
Sevgiyle, ilgiyle, özenle korunmuş olarak,
Mutlu büyümeleri dileğiyle…
