Bir tarafta; dünyanın geçici süslerine, mala mülke, paraya hak ettiğinden fazla değer verenler,
Güce tapanlar…
Diğer tarafta; sahip olduğu güzellikleri, değerleri korumak için direnenler…
Bir tarafta; su dolu küp gibi içtikçe susayan, doymak bilmeyenler,
Merhamet duygusunu kaybedenler…
Diğer tarafta bir damla suyun, daldan kopardığı bir meyvenin,
Rahat bir nefesin kıymetini bilenler…
Yeşili, dağı, taşı, toprağı, geçmişi, geleceği, bugünü,
Kültürü, yaşam hakkı için direnenler…
Bu bölgelerde sıkça dile getirilen bir cümle var:
“Biz bu topraklarda sadece yaşamıyoruz, biz bu toprakların kendisiyiz.”
Çünkü onlar için toprak:
Sadece bir mülk değil, bir hafıza,
Dedelerden kalan; Ege’de zeytin ağacı,
Karadeniz’de fındık…
Çocuklukta yüzülen dere,
Sabah sisine karışan kuş sesleri…
Onlar bu toprakların sahibi değil,
Onlar bu toprakların emanetçileri…
Onlar burada doğdu, burada büyüdü, burada yaşıyorlar…
Bu dağların rüzgârını tanır,
Yağmurun ne zaman yağacağını bilirler…
Onlar çiftçi, onlar çoban…
Sabah gün doğmadan kalkar,
Toprağın kokusunu içine çeker,
Her bir kayanın yerini bilirler…
Bu direniş büyük şehirlerden değil,
Doğrudan toprağın içinden…
Bir tarafta; “Çıkaracağız, işleyeceğiz, kalkınacağız.” diyenler…
Diğer tarafta; “Benim toprağım giderse, ben neyle kalkınacağım.” diyenler…
“Bir gün her şey bittiğinde, elimizde ne kalacak?”
Bu haykırış…
Muğla Akbelen’den, İkizce’den
Giresun Sekü’den
Ordu Fatsa’dan
Gümüşhane’den, Balıkesir’den, Manisa’dan…
TOPRAK SUSARSA İNSAN DA SUSAR…
“Son ırmak kuruduğunda, son ağaç yok olduğunda, son balık öldüğünde; beyaz adam paranın yenmeyen bir şey olduğunu anlayacak” sözü, doğanın tahribatına ve paranın yaşamsal ihtiyaçları karşılamayacağına dikkat çeken ünlü bir Kızılderili atasözüdür. Elinize sağlık Meral Hocam