Hatay ile kıyaslandığında biraz daha gölgede kalsa da bir deprem geçirmiş Urfa şehri, yağmur sonrası ikinci bir afetle mücadele etmek zorunda kaldı. Sosyal medya paylaşımlarında sıkça vurgulandı bir soru cümlesiyle: Herhangi bir doğa olayı var mı afete dönüşmeyecek ülkemizde?
Depremden yaklaşık bir ay sonra yaşanan sel felaketi esnasında bir kavşağın, kavşağa ait bir tünelin etrafında yaşananlar hafızalara kazındı. Özellikle bir kepçenin, koskoca kavşağın uzayıp giden tüneline dalıp çıkışının uyandırdığı çaresizlik hissi akıllarda kalacak olmalı, dönüp bugünler hatırlandığında.
Kepçenin bir başına aheste aheste ve mekanik hareketleri sadece bu sel felaketini de tarif etmekle kalmayacak. O kepçe, özellikle depremin ilk bir ayı boyunca nice haberi dinlemiş, okumuş ve özellikle çok yakından, hatta haberde geçen olaya bizzat maruz kalmış insan kalabalığı için yakın gelecekte bir sembole dönüşebilir. O kepçenin o hareketleri bir gün bir sosyal medya paylaşımında tekrar önümüze düştüğünde, uyandırdığı çaresizlikle 2023 yılının bu dönemecini de hatırlayabiliriz, bir fotoğraftan koskoca bir yıl yaşadıklarımızı hatırlayabildiğimiz gibi.
Bununla da kalmaz. Bir kepçenin o aheste kalan çabası bize birkaç ayı, bir yılı, bir felaketi, birkaç felaketi değil koskoca 20 yılı bile anımsatabilir. Anımsatmak da değil. O kepçenin koskoca su birikintisine dalıp çıkışları ve fakat etkisizliğiyle yaşadıklarımız arasında bir paralellik var. Tam 20 yıldır, her şey oldu. Her şey birikti yağan yağmur gibi. Sular yükseldikçe yükseldi. Yaşanan hadiselerde takınan sorumsuz tavırlar, kontra hamlelerin itekleyici gücü nefret söylemleri, bariz küfürler, hapishaneye giren ve çıkan insanların el sallayıp verdikleri fotoğraflar, ofis koltuklarına kurulmuş kibir kulelerinin her akşam canlı yayın tiyatroları, ölen çocukların gülücükleri, saçılmış tren vagonları, sınır ötesinde ölen askerler, ihaleler yoluyla saçılan kamunun paraları, kazanmak için her yol mübah anlayışının giderek daha hakim oluşu, linç girişimleri, darbe girişimleri, ölen insanlar arkasından ölümü sıradanlaştırma denemeleri.
Bu tür içeriğe sahip bir şey birikirken; o kepçe gibi daldırmayı denedik çoğu zaman elimizi, ruhumuzu, aklımızı. Yağan şeyin hızından yavaştık, tektik ve bir hayli bir başınaydık.
Birikim arttıkça, bu şey yükseldikçe altına kattığı alan da arttı. Bu birikimin altında kalanlar giderek ve mecburiyetten ortaklaştı. Bu ortaklaşma, daldırılıp çıkarılan tek başına kepçe çözümlerinden daha akla yakın, daha koordine, daha ortak yanıtlar peydahladı.
Bu ortaklık mecburiyetinin arkasında bir inat var. Bu inadın, inadın olası ısrarlarının sertliğini, 6 Mart günü ve hemen öncesindeki birkaç günde tarttı tüm ülke. Tarttığı da aslında yine kendisiydi bir bakıma. Eski alışkanlıklarını sürdürmekte, bu suyu boşaltmakta eski tür çözümlerin ezberini sürdürenlerin 6 Mart akşamına kadar adım adım yükselen bir direnci vardı. Fakat bu biriken 20 yıllık şeyi sahiden boşaltmak isteyen bir inat, yıllar içinde arada uç veren bir ezberin, anlayışın direncini kırdı. En azından şimdilik.
Mart ayının 6’sında; Saadet Partisi’nin kapısında yaşanan ve yayılan heyecan, birikmiş bir şeyin boşaltılmasına ve boşaltmanın yöntemine dair bir inadın tezahürüydü.

