Şimdi “toplumsal kurtuluşa” çağıran partiler ve derneklerin sinek avladığı, seksen defa şu cümleyi tekrarlayın diyerek bireysel kurtuluşu öğütleyen videoların ise her birinin 1,5 milyon kere tıklandığı dünya.
Toplumsal kurtuluşu öğütleyen ve örgütlemeye çalışan kuruluşların durumu, afişleri kadar net ve karmaşadan, çelişkiden uzak mı orası başka bir tartışma.
Ama kimsenin kaldırımda karşıdan gelen için 7 santim bile içeriye esnemediği bu dünyada, yine aynı kalabalığın kafasını kişiliğine gömüp mutluluk ve diğer duyguları araması da bir başka tatava. değil mi?
Yani zengin olmak için, hemen o an hayatımızın anlamı olmuş bir gölü, bir denizi kire boğacak organizasyonun parçası olacağız ve hatta organize eden olacağız. O akarsuyun yıllarca heves vere vere aktığı bu mavi gezegende, gezegenin de dahil olduğu evrenden, bazı kelimeler ve meditasyon hareketleriyle olumlu geri dönüşler isteyeceğiz.
Meditasyon. hadi şimdi ışıklar altında yemyeşil bir çayır hayal edelim. nerede? Bilindik bir şirketin, her nasılsa yanan ormanın ortasına kondurduğu beton küplerin üst üste dikildiği, 17. kattaki 2+1 dairemizin salonunda. yeşil çimenleri hayal etmek o kadar gerçekçi ki. çünkü yok artık o yeşil çimen.
O yeşil çimenleri hayal edelim ve kulaklığı takalım mutluluğu çağıralım. Hadi bakalım. Yarın da iş var. 6 gün mutsuz olup 7’inci gün, diğer 6 hafta o işe katlanmak için zamanımızı mutlu olmak için geçirelim. Bir nevi patron için.
Tıpkı gözüne viral gözlük takılıp sahte çayırlarda mutlu edilen, sütü verimli hale getirilen inekler gibi.
Gerçeği bu kadar bozup ve gerçekten bu kadar uzaklaşıp mutluluk aramak da nereden çıktı? Her şeyin bu kadar mutsuzluğa dönük olduğu hayatta mutlulukla telkin etmek kendini, dönüştürücü – devrimci bir eylem mi yoksa mutsuz gerçek dünyanın mutsuzluğuna katkı mı?
Beraber yaşarken ortak bir prensip meselesini bulamamış, belki hiç aramamış bir toplumda, kendine ait mutluluk aramak, yeni tür din mi? Sermaye sahiplerinin her geçen gün daha fazla kar ettiği ama emek verenin payının düştüğü yerde kafanın gömüldüğü kum, serin suların yamacında mı yoksa bir hırs inşaatının gölgesinde mi?
Bütün bu işlerin buraya gelişi, gerçekten uzaklaşmakla başladı belki. gerçekten geriye her adım atış ve mantık düzlemini her yamultan durumdan sonra ihtiyacı arttı biraz daha insanın bu mutluluk ve beyin – ruh ile evrenle temasa geçme azmi.
Halbuki mutluluk tam da yaşamın kendisiydi. gerçekteydi. sürekli başkalarının işini yaparak bütün haftasını geçirip kendi anını ıskalayan insanlara uyuşturucu niyetine biraz daha fazla, biraz daha fazla doz basıldı.
Elimizi akan bir suya sokar gibi gerçeğe sokup anda kalamayıp sokmayı hayal ediyoruz, o su çoktan akıp geçtikten sonra. çünkü o suları kirlettiler. kirlettik. kirletiyoruz. zamanı da kirlettik, kirletiyoruz.
Her yerde mış gibi yapıp sonra gerçeği elimizden o akan su gibi kaçırıyoruz. sonra gitmiş zamanımızın ardından iletişim kurmaya çalışıyoruz. Kendi anımızda, kendimiz olsak zaten bütün bu telkinlere ihtiyaç kalmayacak sanki. huzursuzluğun olmadığı bir mutluluksa aradığımız, mutluluk tam da budur.
Böyle bir mutluluksa aradığımız, hakkımızı alabilmekten geçer ve doğadan kopmamak ile olabilir ancak. Naçizane.
Ötesi fetişizm. Düşen çocuk ağlamalı, ayrılan bağırmalı karşıki dağlara, gam çeken sinmeli kendi kendine ve ara vermeli “mutluluğa”. Hakkını alamayan kızmalı, söylenmeli biraz.
Bunun üzerine düşünmek gerek.

