Kılıçdaroğlu’nu Namussuz Namuslu filmindeki Ali Rıza karakterine benzetmiştim. Hatta yazının sonuç kısmında Ali Rıza mı başarılı olur yoksa her şeyi etik kurallarına göre yaparken maddi yönden çelimsiz kaldığı için hor gören etrafı mı diye de sormuştum.
Hakikaten de üzerine her dönem geçirilmeye çalışılan imajların jelatinine rağmen, altında o seçim öncesi mutfakta alenileşen, dikkatle bakanın gözlemleyeceği, fark edeceği bir baba – amca vardı. İşleri sakinlikle halleden. Kurallarından şaşmayan. Daha da uzatılabilir.
Ailesinden, kültüründen, mesleğinden ve mesleğini yapış biçiminden ve tüm bunlarla beraber mevcut düzenin özelliklerinden dolayı bu tuhaf devrin anti tezi gibi durmaktaydı. Hatta bu düzenin anti tezi bir sembol olduğunun kendi bile farkında değildi ki bu devrin tuhaflarından çıkmış tüm sembollerle uzlaşmaya, hatta o sembollere yaranmaya çalıştı.
Onun bu temsiliyeti konusunda hala aynı fikirdeyim. Fakat O, bu temsiliyetine seçim sonrasında, seçim öncesi 10 yıllık dönemine göre kat kat fazlası toprak attı. Normal bir ülkede olağan kabul edilen ama bizim ülkemizde bize pek uzak icraatları vadetti. Ama olmadı.
Tıpkı Ümit Özdağ ile imzaladığı protokolün iki kişi arasında imzalanan bir protokol olduğunu söyleyivermesinden anlaşıldığı gibi ortaklarını Olimpos Dağı’ndaki masada ikna edince ortaklarına meyledebileceklerin de razı geleceğini farz etti. Yani sosyal demokrat bir partide bütün icraatların G-8 zirvesi gibi masalarda halledileceğini zannetmesi, üzerimize giydiğimiz bu yeleğin ülk düğmesinin yanlış iliklenmesiydi belki de. Bir sağ partide belki bu sorgulanmaz ama tüm vaat ettikleriyle bu iş yapış biçimi arasında dikkat çekici bir fark olduğu kesin.
Çok beklemeden çıkıp ben bunları hayata geçirecektim ama yeterli desteği görmedim deyip kenara çekilseydi, her şeye rağmen elinde kalp işaretiyle yürüyen bir anıta dönüşebilirdi. Koskocaman bir ülkede, insanlar özveride bulunup sizinle ortaklaştıktan sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi davranırsanız, her şey çok çabuk unutulur. Geriye sizinle ilgili ergence tavır sergileyenlerin ve çakma delikanlılık gösterisi yapanların hakkınızdaki bağırtıları kalır. Sizi gerçekten sevmiş, şu siyaset sahnesindeki konumunuzu fark etmişlerin savunmasına derman bırakmazsınız.
Eğer bu durumla yüzleşseydiniz ve size oy verenlerle kayıpta da ortaklaşsaydınız zaten şu iklimde ve bu yönetici profiline maruz kalırken dönüp herkes nasıl bir fırsatı kaçırdığını iliklerine kadar hissedecekti. Her şeye rağmen, birkaç sene sonra Babala TV’deki gençlere o hitabınızı izledikçe yeni gelen nesil, videonun altına ağlayacak.
Belki benim kıt aklım yetmiyordur bu kimin eli kimin cebinde siyaset meydanında olanları. Belki bir bildiğiniz bile olabilir. Ama bana göre bu gidişat, doğru değil.
Bunun haricinde tüm Kılıçdaroğlu görüşlerime rağmen, Namussuz filmindeki Ali Rıza’nın finalde denize döktükleri gibi, Kılıçdaroğlu’nun etrafındakilerin, ortaklarının tamamının da denize dökülmeyi hak ettiğini hala düşünüyorum. Yani Ali Rıza’nın etrafı neyse siyaset aktörleri de o benim gözümde.
Seçimden önce seçime dair birkaç yazı yazmış biri olarak anlamlı bir yazı yazmak için epey bekledim. Ne olduğunu görmek istedim. Bu zamana kadar geldi. Ben de şu küçük linkin altında birçok yazısıyla fikrini duyurmuş biri olarak sorumluluğumu yerine getirmiş olayım.
Belki daha sonra daha detaylı bir yazı daha yazabilirim. Ama ben seçimden sonra olanlardan razı değilim.

