“Ama ben o şartlara sahip değilim.”
“İstiyorum ama vaktim yok.”
“Ama ben çok yoğunum.”
“Ama çok yorgundum.”
“Ama o çocukluğunda yaşadıklarından dolayı böyle.”
Ama bağlacı ile başlayan bir sürü cümle…
Son günlerde bu cümleleri çok duydum. Kiminle konuşsam, kimin hatasını söylemeye çalışsam aynı cümleler…
Bahane üretmeye, sorumluluğu üstlenmek yerine onu açıklamaya, haklı göstermeye veya mazeret sunmaya yönelik cümleler…
Merak ediyorum; bu şekilde düşünmenin yaşadıklarına, yaşayacaklarına, içinde bulunduğun duruma faydası oldu mu? Olacak mı?
Kimse sana veya bana; bu çok kötü şeyler yaşadı, şuna güzel bir hayat sunalım demedi, demeyecek…
Aziz Sancar, küçük bir şehirde başladığı eğitim hayatını bütün zorluklara rağmen sürdürmek yerine bir sürü bahane üretseydi bugün bulunduğu yerde olabilir miydi? DNA onarımı üzerine çalışmalarıyla Nobel ödülü alabilir miydi?
Melissa Vargas; Sakatlıklar ve zorlu süreçler geçirdiğinde pes etseydi, Türkiye Milli ile Avrupa şampiyonluğu yaşayarak milyonlara ilham olabilir miydi?
Mustafa Kemal Atatürk; imkânsız görülen koşullarda verilen Kurtuluş Savaşı’nın ardından yeni bir devlet kurup birçok yenilik yapabilir miydi?
Daha birçok bilim insanı başarısız olduklarında mazeretlerin arkasına sığınıp pes etselerdi; bugün kullandığımız, hayatımızı kolaylaştıran makineler olur muydu?
Tamamen koşulların uygun olması mümkün mü?
İlerlemeyi sağlayan şeyin, bahanelerin tamamen bitmesi değil bahanelere rağmen harekete geçebilmenin olduğunu düşünüyorum.
Sonucun ne olacağını bilemediğimiz halde denemek, küçük adımlarla ilerlemek…
Motivasyonu beklemeden disiplini sağlayabilmek…
Ne olursa olsun, sonuç olumsuz olsa bile o süreçte öğrendiklerimizin hayatımıza katkısı olacağını düşünüyorum…
Hayal bizim hayalimiz, bizden başka hiç kimse gerçekleştirmeyecek…
Hayat bizim hayatımız, bizim adımlarımızla ilerleyecek, bizim adımlarımızla anlam bulacak…
Her adımda sanatsal yeteneklerimiz, güçlü yönlerimiz ortaya çıkacak…
Her adımda kendimizi daha iyi tanımaya başlayacağız…
Her adımda öz güvenimiz biraz daha artacak…
Her adımda bir şeyler değişecek…
Yürüdüğümüz yolda; engeller, hayal kırıklıkları, zorluklar da olacak elbette…
Yolumuzdan döndürmeye çalışanlar da olacak…
Bence gelecekteki kendimiz için sorumluluk almalı, harekete geçmeliyiz…
“Ama” yok, “Bahane” yok, “Mazeret” yok, “Tembellik” yok, “Ertelemek” yok…
Kararlı, disiplinli, küçük adımlarla…
Laf aramızda, “Ama” ile başlayan cümleleri pek sevmem…
