Bir voleybol takımından çok daha fazlası…
Sahaya çıktılar ve milyonların sesi oldular…
Bir ülkenin gururuna, umuduna ve birlikte başarma duygusuna dönüştüler…
Önyargıları, sınırları ve “yapamazsınız” denilen her şeyi aştılar…
Onlar bize; zirvenin varılacak bir yer değil,
her defasında yeniden ulaşılabilecek bir hedef olduğunu gösterdiler…
Yıllardır kadınların önüne konulan bütün o görünmez duvarlara karşı mücadele ettiler…
Susturulan, sosyal hayatta yok sayılan kadınların sesi oldular…
Her kazandıkları maçta;
Kız çocuklarına yeni bir yol açtılar,
Yeni bir ihtimal olduğunu gösterdiler…
“Bize ayırdığınız küçücük alanla yetinmek zorunda değiliz,
Biz beklemek zorunda değiliz,
Kendimizi küçültmek zorunda değiliz.” dediler…
Kadınların önündeki görünmez engellerin üzerinden geçtiler…
“Biz buradayız!” diye haykırdılar…
Her maçta biraz daha yükseldik,
Her sayıda biraz daha gururlandık…
İyi ki mücadele ettiniz…
İyi ki vazgeçmediniz…
İyi ki bu gururu yaşattınız…
Teşekkürler Filenin Sultanları…
Teşekkürler Atatürk’ün kızları…
Teşekkürler;
1927’de Fenerbahçe bünyesinde,
Türkiye’nin ilk kadın voleybol takımının kurulmasına vesile olanlara…
O takımda yer alan kadın oyunculara…
Karşılarında rakip olmadığı halde sahaya çıkma cesareti gösterenlere…
Teşekkürler;
İlk adımı atanlara…
Takımın kaptanı, SABİHA RIFAT GÜRAYMAN’a…
Rakipsizlik nedeniyle takımı uzun süre yaşayamadığı halde,
Pes etmeyip, Fenerbahçe’nin erkek voleybol takımında devam ettiği için…
1928-1929 sezonunda İstanbul Şampiyonluğunu kazanan takımın kadrosunda yer aldığı için…
Türkiye’de erkek takımında resmi müsabakaya çıkan ilk kadın sporcu olduğu için…
Geçmişten günümüze;
Kadınların ve kız çocuklarının,
Söylemek isteyip de çoğu zaman söyleyemediklerinin sesi olanlara;
TEŞEKKÜRLER…
