Dostun bir sillesi yâreler beni
Rivayete göre; Pir Sultan Abdal idama götürülürken halkın bir kısmı ona taş atar. Ancak yakın dostlarından biri, ona kıyamadığı için taş yerine bir gül atar.
Pir Sultan da dönüp:
“Dostun attığı gül, taştan daha çok incitti.”
Anlamına gelen sözler söyler. Bu rivayet, halk arasında,
“Yağmur gibi yağar başıma taşlar
Dostun bir sillesi yâreler beni” dizeleriyle ilişkilendirilmiş.
Kesin olarak doğum ve ölüm tarihleri bilinmemesine rağmen 16. Yüzyılda yaşadığı kabul edilen bir halk ozanıdır.
Onca yıl geçmiş olmasına rağmen değerini korumaktadır.
Onu ölümsüz yapan neydi?
Şiirlerinin dilden dile dolaşmasının sebebi ne?
Adına şenlikler düzenlenecek ne yaptı?
Haksızlık karşısında sessiz kalmamış,
Şiirlerinde zulme karşı çıkmış,
Hakkaniyeti savunmuş…
Halkın içinde yaşamış…
Şiirlerinde:
Sevgi, kardeşlik ve hoşgörünün yanında;
Doğa, dostluk, özgürlük, toplumsal eleştiri temalarını işlemiş,
İnandığı değerlerden vazgeçmemiş,
Doğruları savunan bir kişi olarak cesaret ve direnç sembolü haline gelmiş…
İçten, cesur, coşkulu, gösterişten uzak üslubuyla,
Herkesin anlayabileceği sade bir dille yazdığı şiirleri günümüze kadar ulaşmış.
Bazı insanlar yaşadıkları döneme sığmaz.
Düşünceleri, sözleri, mücadeleleri yaşamaya devam eder.
Bir ozanın türküsü, bir bilgenin sözü, bir kahramanın cesareti…
Dilden dile, gönülden gönüle aktarılır…
Pir Sultan Abdal, Yunus Emre, Köroğlu, Dadaloğlu…
İnsanlar onları;
Duygularına tercüman oldukları,
Kendilerinden bir parça gördükleri,
Umut buldukları, cesaret aldıkları için sevdiler…
Ne yazık ki; tarih, sevilenlerin, haktan yana olanların acılarıyla doludur…
Geçmişi değiştiremeyiz ama ondan alacağımız ders geleceği değiştirebilir…
Unutulmayan acılar, barış ve hoşgörü için hatırlanmalıdır…
O acılardan; insanlık, adalet, birlikte yaşamak öğrenilmelidir…
Acılar kimlik seçmez, vicdan da seçmemelidir…
Bir ateş, bina ile birlikte; toplumun vicdanını da yaktı…
Bir ateş, bir bina ile birlikte; nice hayali, nice sözü, nice yaşamı, nice aydını küle çevirdi…
UNUTMAYALIM:
İnsan, başkasının acısına gösterdiği saygı kadar insandır…
FİKİRLER KONUŞULDUĞUNDA TOPLUM YAŞAR; NEFRET KONUŞULDUĞUNDA İNSANLIK KAYBEDER…
“Gafil gezme şaşkın bir gün ölürsün
Yalan dünya senin olsa ne fayda
Akibet alırlar tatlı canın
Bülbül gibi dilin olsa ne fayda”
2 TEMMUZ
