Bazı insanlar vardır;
Dikkat çekmeye çalışmadan dikkat çekerler.
Tanınmış bir aileden olmadıkları halde asil görünürler.
Bir ortama girdiklerinde fark yaratırlar.
Kendilerine güvenen kibirli olmayan bir duruşları vardır.
Onların yürüyüşleri, hareketleri, konuşmaları hoştur…
Sizce; bu insanların bu şekilde asil görünmelerini sağlayan nedir?
Çevresi tarafından neden saygı duyulurlar?
Deneyimlerinden yararlandığım, örnek aldığım bu insanların özelliklerine dikkat ettim.
Gerçek asaletin; insanın sahip olduklarından çok kendini nasıl yetiştirdiği ile ilgili olduğunu düşünüyorum.
Asalet; eğitimle, görgüyle, aile terbiyesiyle, ahlakla ve karakterle inşa edilir.
Öyle insanlar;
Kendilerini kanıtlama telaşına girmezler, sakin tavırları güven verir.
Her konuda düşüncelerini söylemek yerine dinlemeyi bilirler. İnsanları anlamaya çalışmaları, onları hem güçlü hem de zarif gösterir. Konuştuklarında söyledikleri değer taşır.
Statüsüne bakmadan herkese aynı nezaketle davranırlar.
Duygularını kontrol edebilirler. Olumsuz durumlara karşı ölçülü davranış sergileyip akıllıca karşılık verirler.
Hatalarını kabul edip hatalarından ders alabilme olgunluğuna sahiptirler.
Hiçbir bahanenin arkasına sığınmadan hayallerini gerçekleştirmek ve başarmak için çaba gösterirler.
Gereksiz şeylere vakit harcamazlar. Sadece sevdikleri ve önem verdikleri şeylere zaman harcarlar.
Övgü ve alkış almak için değil bir işi inandıkları için yaparlar.
Gösterişten uzak sade yaşamı tercih ederler.
Kime güveneceklerine ve kimden uzak duracaklarını bilirler, sınırları bellidir.
Böyle insanlar; seslerini yükseltmeden fark edilirler.
Kendilerini övmeden saygı görürler…
Bizim de geride bırakabileceğimiz en değerli iz; güzel ahlakımız, nezaketimiz, güven duygumuzdur…
İnsan; hayatta ne kadar yol aldığıyla değil, yolculuğun sonunda nasıl bir insan olduğuyla hatırlanır…
Asalet; insanın sahip olduklarında değil, vazgeçmediği değerlerinde saklıdır…
