Sevgili okur, bugünlerde 1 euro, 6 türk lirasından değerli. Bu sebeple uçak biletleri de pahalı, oteller de öyle, lokantalar da, Avrupa’ya gezinmeye gitmek isteyen sen için. Yük sayma bu derdi kendine.
Bugünlerde açtığın kapıların ardında Paris’i bulacaksın. Uyanıp balkona çıktığında, gözlerin cana gelip, bedenin ayım ayım ayıldığında, karşında Champs Élysées’yi bulacaksın. Fransa sokaklarının asfaltına vuran topukların seslerini duyacaksın.
Yeni bir gün, yine doğunca güneş, elbet uyanacaksın. O gün tatilse, menemen tavasının başındayken kulağın televizyonda olacak ya da iş günüyse arabana burnundan soluyarak yerleştiğinde – otobüste yer kapıp telefonun kulaklığını kulağına götürdüğünde, radyo yayınlarına kulak vereceksin.
Bütün haber kanalları, radyoların haber programları Fransa’daki eylemleri anlatacak. Hakkında konuştukları eylem hususunda bir çırpıda ne kompozisyonlar örecek, ilmek ilmek. Canlı yayınlar bitmek bilmeyecek. Muhabirlere bağlanılacak. İşin uzmanları irdeleyecek, irdeleyecek…
Eylemler sürdükçe, senin televizyon kanallarının haberleri, yayınları sürdürecek. Sadece sen değil, yurdumuzun insanı Fransa’daki asgari ücretlinin sorunlarını, akaryakıt zamlarını, vergilerin canlarına nasıl tak dediğini öğrenecek.
Biraz dikkatli dinlersen vergi adaletsizliğine tahammül edemediklerini de anlayacaksın. Satın alırken bile vergi ödediğin çayı demlerken, tavadaki menemenin yanına. Demlerken çeşmeden doldurduğun su da vergilerle aktı bu arada…
Günler, günleri kovalayacak. Yayınlar da öyle. Fransa’daki halkın istediği hakları geri kazandığını da izleyeceksin belki. Tam “Paris evimiz, Macron babamız” kıvamına geldiğin sıralarda Fransa sokakları boşalacak. Üzülsen bile, bir dizinin bitişine üzülür gibi; mutlu sonla biten filmlerin sonunda yaşadığın bahtiyarlık, ruhunu kaplayacak.
Ya da Paris’te bir çeşit Survivor yaşandı sayarsın. Vergiyi ödeyenin kaybettiği bir mücadele.
Aman ha “ben de vergi ödüyorum, ben de survivor istiyorum” demeyesin. Vatan haini olursun, bilesin.
