2014 yılının Mayıs ayıydı.
Tüm ülke televizyonun başına kilitlenmiş, iyi haberler gelmesini
bekliyorduk.
***
İyi haber gelmedi.
Zaman ilerledikçe ölüm sayısı artıyordu.
7-8-10…
Gece yarıların kadar sayılar yükselmedi…
Gerçek bilgi gelmedi.
Ama sabah olduğunda rakam 301’e ulaşmıştı…
Dayanılacak gibi değildi…
Bu acının tarifi yoktu…
***
Üstüne üslük acılı ailelere “Tekme” atarak ikinci bir acı daha
yaşattılar.
Devletin tepesi “Fıtrat” dedi, “Kader” dedi.
2022’nin Ekim ayında ise TTK Amasra Müessesesine ait maden
ocağında 43 işçi iş kazasına kurban edildi.
***
Yine fıtrat, yine kader söylemleri devreye girdi.
Her nedense bu fıtrat ve kader hep bizim ülkemizde geçerli
kavramlardı…
Aslına bakarsanız bizim cumhuriyet tarihimiz boyunca bolca
yaşanmıştır hep böyle iş kazaları…
Çok canlar kaybedilmiştir…
***
Ama artık yıl olmuş 2023…
Bilim, teknoloji, teknik çok gelişti…
Buna rağmen biz fıtrat ve kaderde kalmış durumdayız…
Önlem almak, iş güvenliğini sağlamak, bilimi kullanmak, denetlemek,
insan canını her şeyin üstünde görmek…
Bunlar halen daha bize uzak kavramlar…
***
Düşünsenize böylesi bir zamanda, tahıl tozu patlaması sonuncunda
bile insanlarımızı kaybediyoruz.
Daha üç gün önce Derince’deki Toprak Mahsulleri Ofisindeki
patlamada 19 yaşındaki bir gencimiz hayatını kaybetti…
11 işçi ise yaralı…
Yetkililer patlamanın buğday tozu sıkışmasından kaynaklandığını
açıkladı.
***
Peki bu bilinmeyen, önlemeyen bir durum muydu?
TMMOB’un açıklamasına göre böyle değil…
Yani aslında kader değil, fıtrat değil…
İşin aslı şu; önlem alınsaydı biz bu patlamayı yaşamayacaktır…
O kadar işçi yaralanmayacaktı.
19 yaşındaki bir genç ölmeyecekti…
***
Peki bundan sonra bir ders alınır mı?
Denetlenir mi, incelenir mi, eksiklikler giderilir mi?
Bunu sadece Toprak Mahsulleri Ofisi için söylemiyorum…
Malumunuz İzmit Körfezi’nin her tarafı liman dolu, fabrika dolu,
akaryakıt tankı dolu, kimyasal tank dolu, amonyak tankı dolu…
Halen daha asit fabrikası, gübre fabrikası yapmak isteyenler var.
Limanları büyütmek isteyenler var…
***
Onun için benim fikrimi soracak olursanız; bu acı olaydan bir ders
alınacağı konusunda hiç ümidim yok…
Yarınlarda başka faciaları yaşamayacağımızın da garantisi yok.
Biz yine ölmeye devam eder; “kader-fıtrat” söylemleriyle kendimizi
avuturuz.
Velhasıl böyle gelmiş böyle gider…

