Bu seçilen ayrımlarda bir zaman Atatürkçü – Muhafazakar, kimi zaman da laik – anti laik gibi kavramlar seçildi. Özellikle AKP’nin tek başına ülkeye hükmettiği bu dönemde %60’a %40’lık bir sağ – sol bölünmeden söz edildi. Ülkeye dair bu kabul birçok gerçekliği yansıttığı gibi çaresizliğin dışavurumuydu ama bazen de siyasetle uğraşanlar için yorum yaparken konforlu bir çıpaydı.
1950’li yılların miting meydanlarında, toplantılarında ve kahve muhabbetlerinde “Asker kaçağı İsmet Paşa” diye dile getirilen bir söylem var. Bu belki de sağ siyasetin yöntemine dair en keskin, en sembolik örnek. Sanıyorum ki sürekli günü kurtarması ve hemen o an kazanması gereken sağcılığın savrulduğu doğal alan, yalan. Gerçeğin ayakkabılarını giymeden yalanın dünyayı birkaç defa turladığının keşfinin sonucu.
Bu yöntemin yakın siyasi tarihe baktığımızda iş gördüğünü söylemek mümkün. Buradan yola çıkarak ben, bu ülkenin siyasetini belirleyen ayrımın sağ – sol, batıcılık – doğuculuk vesaire yerine yalan söylemlere, riyaya karşı alınan tutum olduğunu düşünüyorum.
Bu ülkenin bir bölümü yalan söylemlerin, hamaset soslu riyakarlığın müşterisi olmaz, bir kısmı ise olur, aldanmaya müsaittir. Ama bu ikisinin dışında bu söylemleri bile bile alıcısı olanlar vardır, ta ki riyakarlık ve hamasetle bezeli kötülük kendi kapılarını çalana, kendi ceplerini boşaltana kadar.
Çeşitli savaşlarda bulunmuş, cephelerde savaşmış rütbeli bir askerin asker kaçağı olduğunu söyleyebilmek, bu tür yalanlar sağcılığın o yek vücut haline gelip bir parti olarak mekanizmaya dönüştükleri anda inanmak isteyen ve inanmasının kârına olduğunu bilenler için “partiye” giriş kodu, şifresidir.
Örneğin bugün kendini Cumhur İttifakı’na yakın hisseden bir vatandaşın; ortada Hüda-Par gibi bir gerçek varken, AKP’nin yakın geçmişteki söylemleri hafızalardayken, üstelik Millet İttifakı içinde olmamasına rağmen HDP üzerinden CHP’ye ve dolayısıyla Millet İttifakı’na dair söylemlerin alıcısı olması böyle bir şifre-kod paylaşımının sonucudur. Örneğidir.
Örnekler çoğaltılabilir. Ve elbette son olarak Cumhurbaşkanı adayı Kemal Kılıçdaroğlu’nun bir seccadeye bastığı fotoğrafın hamasetle paylaşılıp dolaşıma sokulması da bunun bir örneğidir. İslam Ansiklopedisi’nin sözlüğünde bile bu kilimin işlevinden bahsedilirken, ilk dönem kaynaklarında adından bahsedilmediği söz konusuyken; üstelik yeri gelince günümüzde insanların bir karton bulup üzerinde namaz kılınabildiğine şahit olunmuşken Kılıçdaroğlu buradan “yakalanmaya” çalışılmıştır.
Elbette ki kimsenin derdi seccade değildir. “Seccadeye basıldı” kalıbı da ekmekler karneyle veriliyordu, camiler ahır yapıldı, kuran yasaklandı vb söylemler gibi bir “partiye” giriş şifresi, kodudur. Yukarıda bahsedilen gruplardan biri bunun müşterisi olmaya hazırdır evet. Ama ortadaki grup için bu söylemin tek başına bir cazibesi yok gibi durmakta. Çünkü bu kodu, şifreyi alıp da giriş yapılacak partinin pek cazibesi kalmamış gibidir.

