Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Virginia Beach (14)

Virginia Beach (14)

Benjamin ve Anne ile Bir Gün

Virginia Beach sahilinde yürürken insan, uçsuz bucaksız bir sonsuzluk hissine kapılıyor. Sahil her zaman cıvıl cıvıl… Gemilerde çarkçıbaşılık yapan, kurstan tanıdığım Benjamin ve eşi Anne ile beraber yürüyoruz. Yaklaşık elli metrede bir, bir metrekarelik ve on santim yüksekliğinde platformlar yapmışlar; ön kısımlarına ise “bahşiş vermeyin” yazan plakalar vidalamışlar. Her platformun üzerinde rengârenk bir kişilik: Saksafon çalandan gitariste, varil kapağına küresel çöküntüler yaparak enteresan sesler çıkaranlardan Kızılderili kostümüyle dans edenlere, vantrologlardan hokkabazlara kadar herkes orada… Onları izleye izleye yürüdük.

Acıktığımızda, sahilin hemen arkasındaki sanki asırlardır orada duruyormuş gibi görünen tek katlı binalara yöneldik. “Pearl & Coral” tabelasına doğru ilerledik; burası ABD’de yaygın olan “ne yersen ye” tarzı, tek fiyatlı bir restoran zinciri. Girişteki kasiyere tam rakamı hatırlamıyorum ama galiba onbeş ya da onsekiz dolar ödüyorsunuz. Karşılığında size otuziki santimlik bir tabak ile çatal-bıçak seti veriyorlar.

Turnikeden geçip içeri girince “Aman Allah’ım!” dedim. Pencere kenarlarına masalar sıralanmış; restoranın orta yerinde ise üç bölümden oluşan ve çift taraflı kullanılabilen devasa açık büfeler var. Boydan boya tatlılar, kurabiyeler, unlu mamuller, sıcak yemekler, soğuk mezeler, salatalar ve soslar… Saymakla bitmez. Ortada bir yerde duran kocaman, yarısı yenmiş kılıç balığını görünce döner bıçağını kaptığım gibi koca bir dilimi tabağıma aldım. Yanına birkaç parça ilginç bulduğum yiyecekten de ekleyip masamıza oturduk.

Bir yandan yemek yiyip sohbet ederken, bir yandan da etrafı gözlemliyorum. Restoranın yüzde ellisinden fazlası obez ve iri yarı insanlardan oluşuyordu; geri kalanı ise ders çalışan öğrencilerdi. Burada “yemeğini yedin, hadi dışarı” gibi bir durum söz konusu değil. Balığım lezzetliydi ancak bu kadar büyük bir parça aldığım için pişman oldum; tatmak istediğim diğer yemeklerin hatırı kaldı.

Bana göre buradaki tek sıkıntı, girişte sadece tek bir tabak verilmesi. Tabağınızdaki yiyemediğiniz yemekleri veya kemik, kılçık gibi atıkları boşaltabileceğiniz bir çöp kutusu yok. Üstelik aynı tabakta tatlı yemek bana göre değil, içim almaz; kirli tabakta tatlı asla yiyemem. Restoran sahipleri, tek tabak uygulaması ve çöp kovası bulundurmamasıyla güya “parasının ederinden fazla yemenin” önüne geçmeye çalışmışlar. Fakat gözlemlediğim kadarıyla obezleri hiçbir şey durduramıyordu; tabaklarını tepeleme doldurup çiğnemeden yutmaya devam ediyorlardı.

ABD’de iyi gelirli bazı insanların, günlük araçları haricinde garajlarında sakladıkları tertemiz antika arabaları vardır ve bunları tatil günlerinde kullanırlar. O gün Benjamin’in 1951 model Ford arabasıyla Atlas Okyanusu kıyısındaki evlerine gittik. Üç katlı, uçuk mavi renkte, ahşap bir bina… İçerisi harika dekore edilmişti; porselen bebek ve masal kahramanı koleksiyonları muhteşemdi. Kapı girişinde, içi yarıya kadar “penny” (1 sent) dolu cam bir damacana vardı. Enflasyon görmeyen insanlar için hoş bir kumbara… Bizde ise 1 TL bile maliyeti yüksek diye basılamıyor; biriktirdiğini düşünsen külliyen zarar.

Deniz tarafındaki bahçe bana çok bakımsız geldi. Benjamin’e “Neden böyle bıraktın?” diye sorduğumda, “Ben değil, yasalar böyle bırakmamı istiyor. Buradaki doğal bitki örtüsünü asla bozamam, yasal değil,” dedi. Kendi kendime düşündüm: Bizde olsa denizin kenarına betonu döker, havuzu yapar, her türlü yabancı bitkiyi eker ve insanların geçişine engel olurduk.

Balkonda filtre kahvemi yudumlarken bunları düşündüm.

Sağlıcakla kalın.

5 Yorum