Zaman tam olarak 2016 yılını, 2017 yılına bağlayan geceydi. Birçok evde, içeriğine dair bilgi veremeyeceğim şişelerin yarısına gelinmiş, kalan yarısı, %50’si zor tutuluyordu. Zorla tutuluyordu, çünkü bahsi geçen şişeler, muhteviyatı gereği çokça vergiliydi, dolayısıyla pahalıydı.
O yıl biterken, yani 2016 yılı, ülkedeki herkes sanki bir boğa ile arenanın ortasında baş başa kalmış hissini üzerinde taşıyordu. Baş başa kalmak yetmemiş, boğa boynuzlarını toplumun ruhuna geçirmiş ve bir oraya bir buraya vurmuştu.
Evet. Biten 2016 yılı ve hatta 2015 yılının yarısında ülke, sıkça patlama haberlerinin son dakika duyurularını okumuştu. Olası sabotajların önlendiği, patlamanın olmadığı, geriye kalan günlerde de yaşanan hadiselerde yitenlerden geriye kalan hikayeleri dinliyordu.
Kimi vakalar vardı ki kayıpları saymakla bitirmek zordu. O kadar kayıptan bazen gülen bir kızın turistik bir mekandaki ya da stadyumda atkı açmış bir delikanlının sevecen yüzü sembol gibi zihnimize kazınıyordu.
Halbuki 2016 yılının o son gecesinden 1,5 sene geri sarınca nasıl da toz pembe bir şenlik vardı TV’lerde. Ülke seçime gitmekteydi. Parti reklamları ekranlara boca edilmişti.
İşte o 1,5 sene önce, televizyon ekranlarından yansıyan yüz güldürücü şarkılardı veya halay çeken parti başkanlarıydı. Zaman geçmişti. İnsanlar yine televizyon ekranın karşısındaydı. Televizyon ekranında onlarca yayın dönmüş, ekrandaki yüzler değişmişti. Ve ülkenin büyük bölümü kuruyemişin dibini görürken o yılbaşı, ekranda bir başka yılbaşı kaydı belirmişti. Biraz tozlu bir kayıt.
İri gözlükleri, fönlü saçlarıyla bir paşa sahneye çıkmıştı. Hayır darbe olmamıştı. Ekrandaki isim Zeki Müren’di. Bir sürü ölümle sonuçlanan patlamanın yanı sıra darbe girişimi de görüp kaydetmiş zihinlere, kayıttaki melodi ve ekrandaki yüzlerin darbe vurduğu kesindi.
Zeki Müren, dans ettiği Neşe Erberk ve etrafındaki çember yapmış kalabalık 84 yılbaşı kutlaması için bir aradaydı. Aslında, darbe demişken, o tarihlerde de ülke henüz bir darbeden çıkmıştı. İnsan zamanda çok ileri gidince, gerilerde kalan anıların iyi yanlarını hatırlıyor olsa gerek. O yaşanan 1,5 senenin içinden geçmiş onca insan, kutlama kaydını seyrederken, 2017 yılına hazırlandığı dakikalarda hayatında bir şeyin yokluğunu hissetmişti birden.
Bir yüzücünün denize daldığı ve çıktığı iki nokta ve arasındaki o mesafe gibi. Bir ülke, 2015 yılında partilerin neşe saçan reklamlarıyla dalıp Zeki Müren ile kafasını kaldırmıştı. Ve bu iki nokta arasında ne badireler.
Tüm o badireler geride kalsın diye düşünürken o gece de haber kanalları “son dakika” alt yazıları girdi. Bir gece kulübüne bir terörist girmiş ve silahlı saldırıda bulunmuştu 2017’nin ilk dakikalarında, 2016 yılında yaşananlar, 2016 yılında kalsın derken.
Bir bant kaydı olduğu için Zeki Müren’in mutlu dansının hiçbir hükmü yoktu. Kayıt, devletin müzik kanalında yayınlandı ve sona erdi. 84 yılında da öyle olmuştu zaten.
Patlamayla girilen 2017 yılında ülke referanduma gitti. Olağanüstü hal içinde. 2018’de aniden seçim kararı verildi. 2019 yılında yerel seçimler gördük. İstanbul seçimi tekrar ettirildi. 2020 yılı pandemi yılıydı. 2021 önce pandemi sonra Sedat Peker videoları yılı oldu. 2022 yılı ise ekonomik sıkıntının zirvesi. Aynı zamanda 6’lı masanın adını pek duyduk.
Şimdi 2023 yılının kıyısındayız. Yılbaşına az kaldı. Cumhuriyet’in 100. yılı.
Cumhuriyet’in 100. yılına ve bir de seçim yılına giriyoruz yine. Seçim yılı mı değil mi, buna dair şüphelerini dillendirenler de var. Bir seçim olsa da bu sefer şarkılı, türkülü veya davullu – zurnalı olmayacak arifesi.
Ama bir dans olduğu kesin. Zeki Müren ve Neşe Erberk’in 84 yılbaşında yaptığı gibi olmasa da. Dans edenler hayli fazla. Ve bu dans pek ahenkli değil. Pistte büyük karmaşa var.
İttifaklar birbirinin gözünün içine bakıyor pistte. İttifaklar arası dans var. İttifaklar içi dans var. İttifakın içindeki her bir yapı kendi içinde dans ediyor. Birbirine göz kırpan var. Eş değiştirmeyi hayal eden de vardır, kim bilir.
Bu dansın bir özelliği de pistteki kalabalıktan kat be kat fazla insanın pistin etrafını sarmış olması. Sarmayıp daha geride masalarında oturup ilgisizce önüne konan pastayı, limonatayı bekleyen de var. Pistin etrafını saranlar, Zeki Müren’i izleyenler gibi mutlu değil. Çünkü dans edenler onları piste çağırmaya niyetli değil. Zaten kenarda kümelenenler de dansa pek alışık değil. Biraz oynasa hamlıktan iki büklüm, nefes nefese kalacaklar. Bundan dolayı “neme gerek” deyip kenarda izlemekle yetinmekteler. Dansın sonu nasıl gelecek onu da bilmiyorlar.
Cumhuriyet’in 100. yılına giriyoruz evet. Bundan aşağı yukarı 100 yıl öncesine ait fotoğraflar var elimizde. Valsler, atabarı ve zeybek oynanırken. Ya da akıllarda seymenlerin Atatürk’ü Ankara’da karşılaması.
O anıların ve fotoğrafların üzerinden bir asır geçti ve akıllarda bir soru var şimdi. Hangi dans icra edilecek ve ne olacak bu dansın sonu?

