platformları, bizi ele geçiren ekran, ekran içinden çocuğa bakış, çocuğun algılanışı, ölümsüzlük, virüs, aşı, pandemi gibi hep bugün insanları meşgul eden meseleler, özetle yaşadığımız şeyler.
***
Dikkat ederseniz öykülerimin ve anlatılarımın çoğunda karakter yok. Karakter; toplum, insanlık. Yazmak birkaç sayfada, belki de insanlığın son otuz yılını anlatmaya imkan veren bir şey, dolayısıyla hızlı yazılmış olabilirler.
***
Bugün en büyük problemimiz hız, yavaşlayamıyoruz çünkü. Oysa yavaşladığımızda kuşların sesini duyabiliriz, rüzgarla ağaçların yapraklarından çıkan hışırtıları, tabiatın sesini duyabiliriz. Kendi sesimizi de duyabiliriz yavaşlarsak. Her şey çok hızlı zaten, problemin kendisi bu. Bu yazıyı yazmamın nedeni de doğrudan bununla alakalı. Çok sayıda yazdığım öyküden üç dört tanesini romanlaştırmak olur mu bilmiyorum ama böyle bir düşüncem de var, çünkü yapısal olarak çok müsait. Tutkulu, coşkulu, kendine inanan, bu inançta makul ve haklı ya da makul olmayan bir inanç ta olabilir ama okurlarım var karşımda ve onlara en temelden başlayıp bir şeyler yazıp aktarıyorum.
***
Yani okur talep eden, ben arz eden durumundayım. Birikimim var, tecrübelerim var, bunları okurlarıma anlatıyorum. Bu şöyle bir anlatma; karşıda bir kitle var ve ben onlara yazdıklarımla bir şeyler anlatmaya çalışıyorum. Burada insani bir ilişki var, onların derdine de derman olmam gerekiyor. Bu sadece bir takım bilgiler aktarmak vesilesiyle olabilecek bir şey değil, çünkü bu kısacık bir gazete köşe yazısı, seminer değil. Coşkuyu kaybetmeme gibi bir şey de var, bu yazılarımla değil, benim yazarlığımla alakalı. O coşkunun hep tekrar tekrar, o ilk uyanış anına tesadüf etme gibi bir faydası var. Çünkü içimde bir cevher, bir pırıltı var. Olay, eylemi mekanikleştirmeden ilk zamanlar yazdıklarımda çok basit hatalarla metinler inşa eden, kötü öyküler yazan, ama içinde korkunç bir tutku olan Mesut’la tekrar karşılamama vesile oluyor. Bu da her zaman için insana nereden başladığını, nereye doğru yol aldığını hatırlatan bir şey.
Yunanistan’dan selam ve sevgiler
Sağlıcakla kalın
“Akaşa Dergi”de yayınlanan şiirim
⬇️⬇️⬇️
Cin Hapşırığı
…ve devamında
çıplak şımarık taklit bir müzik
dört bir yanı sardı
kurmalı süs biblosu gibi
kaldırdı ve indirdi kollarını orkestranın şefi müzik bitene kadar
….bendeniz
gönüllü köleliği kabullenişimden itibaren
toplumsal bağlarım gevşek
koltuğumda oturmuş sadece dinliyorum
üzerimde yumuşak sevecen tembellik örtüsü
En yeşil en kırmızı en ekosesinden
….müzik bittiğinde müzisyenle birlikte ayağa kalkabilirsem
ve rüzgar cini hapşırdığında
uçursa üzerimdeki örtüyü uzak steplere kadar savursa
saçılsa altındaki
düşlerim,
düşüncelerim ,
yanılgılarım,
beklentilerim
…..kalkabilsem
duygusal parçalanmışlığımdan
doğan sevgisizlik
ruhumun açlığında kaybolsa
değişecek doku
nergis çiçekleri açacak ayaklarımda

