***
Hayatımızda artık her şey bir hikaye etrafında dönüyor. Yazıyorum kelimelerle, resim yapıyorum kağıda boyalar naklederek, renklerle görselleştiriyorum temiz yüzleri. Sokaklarını karış karış gezdiğim güzel İzmitim’in Demiryolu Caddesi’ne, İstasyon’a, Halkevi’ne ya da Kapanca Sokak’a yüz yıl önce insanların nasıl bir gözle baktığını hayal etmek, pek güzel. O zamanın İzmit’i çok masum, çok nahifmiş. Günümüzde kocaman bir metropole dönüşmek üzere. Bu kalabalık hep bir koşturma içinde zıtlıklar barındırsa da, yine de koşturduğum bu şehri seviyorum. Her ne kadar evimdeki sakinliği seven, üreten biri olarak, dışarıda günden güne trafiği ve diğer sorunlarıyla kaotikleşen bu şehirde yaşamayı da seviyorum.
***
Geçmişimizi silemediğimiz gibi, modern ve gelenekseli birbirinden ayıramayız bence. Birbirinden beslenmeye devam eden içiçe geçmiş kavramlardır. Yoğun bir suluboya çalışmasında beyaz alan bırakmazsanız resim nefes almaz, insanı yorar. Yeşille mavi gibi soluk renklerin ağırlıkta olduğu çalışmada, sıcak bir dokunuşla kırmızı pembe koyarsanız dengelenir. Karşıtlıklar armoni oluşturur.
***
Kısaca, çatışma yerine sentez kullanmak bizleri aynı noktada birleştirir. Cevabını bulmaya çalıştığımız sorular ve yapmış olduğumuz seçimlerin hayatın gidişatını değiştirmesi kendi hayatımızın mutfağını oluşturur. Benim de her seferinde mesleğimde ve hayatımda asla pişman olmadığım noktalar, seçimlerim, yol ayrımlarım oldu. Konfor alanımdan çıkaran seçimler, çoğu zaman doğru yere sürükledi.
***
Uzaktan bakıldığında mesleğim kolay gibi görünse de, bir yere gelebilmek için çok çalıştım ve hala da çalışmaya devam ediyorum. Yıllar geçmesine rağmen ufak tefek hatalarım hala devam ediyor. Mesleğimi çok seviyorum. Bana göre çok değerli günümüzde. Elektroniğin bunca gelişimine rağmen, makina mühendisliği de tıkır tıkır hak ettiği yerde gelişerek duruyor.
Sağlıcakla. . .

