ediyor. Bu haberler, bazen bir gazete sayfasının en altında, bazen de bir televizyon haberinin kısa bir parçasında karşımıza çıkıyor. Her biri çocukluğu elinden alınmış, oyuncağı yerine kucağına bebek verilmiş bir küçük kadının dramını anlatıyor.
Onlar, henüz bebekken anne olmuş, gelinlikle adeta bir kafese kapatılmış çocuklar. Düğün salonlarından ziyade okul sıralarında olmaları gerekirken, kendilerinden iki, üç hatta dört kat büyük erkeklerle evlendirilmiş çocuklar. Bu evlilikler ne bir sevgi, ne de bir rıza evliliği. Onlar, ailelerin aldığı üç beş kuruş başlık parası, ya da gelenek adı altında uygulanan çarpık bir zihniyetin kurbanları.
Kimi, henüz on iki yaşındayken sezaryenle doğum yaparken, kimi de on dört yaşında “kaza” süsü verilen cinayetin mağduru oluyor. Bu çocuklar, sadece evlendirildikleri adamların değil, kendi ailelerinin ve bu duruma sessiz kalan tüm toplumun şiddetine maruz kalıyor.
Bu şiddet sadece fiziksel değil, çocukların ruhlarında, geleceğe dair umutlarında, derin yaralar açılıyor. Okul hayalleri, diploma rüyaları, bir bir yok olup gidiyor. Onlar, annesini asla affetmeyeceğini söyleyen, hayatlarını değiştirebilseler ilk önce babalarını değiştireceklerini haykıran çocuklar.
Bu duruma sessiz kalmak, bu suça ortak olmaktır. Gelenek adı altında, ‘küçüğün de rızası var’ gibi akıl almaz bahanelerin arkasına sığınmak, bu utancın bir parçası olmaktır. Bu ülkede çocukların korunması için çıkarılan yasaların ne kadar etkili olduğu bir kez daha sorgulanmalı, bu tür olaylara neden olan tüm unsurlar kararlılıkla ortadan kaldırılmalıdır.
Çocukların gelinlik değil, okul forması giymesi; kucağında bebek yerine oyuncak taşıması için, her birimiz sorumluluk almalı, bu konuyu gündemde tutmalı ve sesimizi yükseltmeliyiz.
Unutmayalım ki, bir çocuk gelin, tüm toplumun geleceğinden çalınmış bir umuttur. Çocuklarımıza borcumuz, onlara mutlu ve güvenli bir gelecek sunmaktır.
Kalın sağlıcakla.

