devamıdır. Sürekli bir şeyin devamı olmayan bir düşünce, hayat düzeni, sistem olmaz, mutlaka bir şeyin devamıdır. Geriye doğru bakınca, günümüzde karşı karşıya kaldığımız gerçekten çok önemli sorunlar var. Bütün insanlığın karşı karşıya kaldığı bu sorunları çözmek için, önce kavramak lazım. Kavramak da başlı başına geçmişteki birikime dayanıyor. Eğer geçmişteki birikime dayanmıyorsanız, bugünkü sorunları da gereği gibi kavrayamazsınız.
***
Gün içinde rast geldiğimiz bir yaşlı çınar, bir çeşme bile bize o kadar çok şey söylüyor ki… Bazen bir evin eşiğinde gördüğümüz taşlar, dile gelip bize bir şeyler söylüyor. Özellikle Kapanca’nın sokaklarında hala o doku var. Aslında hala korunmuş köşeler var ama bir keşmekeşin içinde durup bakamıyoruz. Zaten saray, bahçe, saat kulesi başlı başına bir hazine. Bizim günlük hayat içinde biraz durup, o anlara yaklaşmaya çok ihtiyacımız var. Şimdilerde buna pırıltı anları diyorlar. Modern psikolojide böyle şeyler söyleniyor. Diyorlar ki, günlük hayatta ışıltı, pırıltı anları vardır. Örneğin; gün doğumunu, gün batımını yakalamak; bir insana nezaketle gülümsemek, nezaketle muamele etmek, bir çiçeğin açışına şahit olmak; bir kedinin kaygısızca minik bir iple oynamasını seyretmek; Sekapark’ta yürüyüş yapan herkesin tanıdığı Pamuk isimli beyaz, olgun, akıllı köpeğin her karşılaştığımızda sakince yaklaşıp başını okşatması gibi, o anın içinde kalıp “Ya şu an ne kadar güzel bir şey yaşıyorum, ne kadar güzel bir şey görüyorum.” demek, inanılmaz değerli; biz şükür diyoruz buna, ‘bu dem’ diyoruz.
***
Budistler mutlu oldukları an için der ki : “Bu an çok mutlu bir an.” Fark edip altını çizmek gibi. Rahmetli anneannem, kimsenin yardımını görmeden kendi işini kendi görerek yüz yaşını aşmıştı. Durup durup, herhangi bir anda çocukları, torunlarıyla bir arada olmanın, o anın mutluluğunun farkına varıp, derin nefes alarak, avuçlarını yukarı doğru açıp: “Çok şükür Yarabbi!” derdi. İşte bu; bir nefes alıp, bir nefes vererek anda olmanın şükrüdür, o anı farketmek…
***
Sanat, buna çok zemin hazırlar. Hayranlık duygularımızı ve ruhumuzu besler, genç ve diri tutar, düşündürür. Hayretimizi, hayranlığımızı, heyecanımızı kaybettiğimizde ise, güzellikleri görmeden, dikkate almadan yanından geçip gideriz. Herhalde bu bir körlük, nasipsizlik olsa gerek.
Kalın sağlıcakla…

