Aşık olduğu bir banka memuresi ile evlendi. Eşinin maaşıyla güç bela yaşamlarını sürdürüyorlardı. Kimya tesislerinde devlet kimya mühendisi istihdam edilmesine zorunluluk getirmişti. Şehirdeki tüm kimya tesislerine öz geçmişini bıraktı.
Kıytırık bir firmadan çağırdılar.
***
Gitti müracaat etti, patronlar asgari ücretin 1/5′ ine karşılık gelen bir ücretle diplomasını kiraladılar. Firma diploma için anlaştıkları kira bedelini bile doğru düzgün ödemiyordu.
Çok çaresiz hissediyordu kendisini.
Bir gün bir yakını vefat etti, cenazeyi mezarlığa götürüp defnettiler. O esnada cübbeli, sarıklı, meczup tipli insanlar yanık sesiyle sırayla dua okuyorlardı, cenaze sahibi oradan ayrılmadan okuyanların hepsinin cebine yüklüce para sıkıştırdı.
***
Bizimkinin kafasında şimşek çaktı, çocukken kuran kursuna gittiği günleri hatırladı. Yasin-i Şerif’i ezbere okuyordu.
Ertesi gün eski bir pardösü giydi; başına takke ve koltuğunun altına dua kitapçığını aldı. Ucuz kara güneş gözlüklerini taktığı gibi mezarlığın kapısında beklemeye başladı.
Cenazeler birer ikişer gelmeye başladılar.
***
Gelen bir cemaatin arasına karıştı, cenaze toprağa verilirken başladı okumaya, “sadakallahülazim” hop paralar cebine sokuşturuldu. Çok mutlu hissetti oradan ayrılırken, başka bir mezar ziyaretçisi seslendi, “hoca efendi!”, koştu gitti.
Mezarın yanında yasin okudu, oradan da parayı indirdi. Artık üzerindeki tutukluğu iyice atmıştı.
Öğlenden ikindiye, mezardan mezara koştu. Akşam eve dönerken minibüste paraları cebinden çıkardı.
***
İçinden minibüs ücretini uzattı, paraları düzenledi, saydı, hasılat hiç fena değildi. Eşine bu durumdan bahsetmedi.
Eve yaklaşırken pardösüyü, cebindeki dua kitabı ve takkeyi köşedeki ayakkabı tamircisine bıraktı.
Bu böyle aylarca devam etti. Bir gün yolda bir arkadaşına rastladı, çocukken birlikte bağlama kursuna gitmişlerdi.
Arkadaşı “Ne yapıyorsun?” diye sorduğunda “Valla bir iş yaptığım yok!” diyebildi. Arkadaşı, “Senin bağlama çalışın, hakimiyetin çok iyi. Ben pavyonda garsonluk yapıyorum.
***
Bizim dükkanda bağlamacı ayrıldı, bu akşam bağlamanı al birlikte gidelim, patronla görüşelim, yevmiye program sonunda cepte.” Gittiler, patron “Hemen başla” dedi.
Darbuka, keman, cümbüş ve klarnet çalan müzisyenlerle tanıştı. Birlikte prova yaptılar. Bilindik Ankara havaları, aman ormancı, kırmızı gülün alı var vs.
Müşteriler doldu, yanıp sönen dans eden ışıklar salonu rengârenk hale getirmiş, sigara dumanı da localarda loşluk oluşturmuştu.
***
Sahnede bizimkiler, alkolden şişman, bol makyajlı şarkıcı kadınlar, bazen aynı şarkıyı defalarca çalıp söylüyorlardı.
Yeter ki masalar arasında dolaşan şarkıcının derin göğüs dekoltesine parayı sıkıştır.
Bizimki işe iyice alışmıştı, içtiği bira miktarı da günden güne artıyordu. Sabaha karşı turşu gibi bağlamasını kabına koyup, sırtına asıp, sallanarak evinin yolunu tutuyor, eve girer girmez duş alıp sigara dumanı sinmiş giysileri balkona asıyor, doğruca yatağa bırakıyordu kendini.
***
Öğlene doğru uyanınca, ayakkabı tamircisine uğruyor, bıraktığı mezarlık okumacısı kostümlerini giyip asri mezarlık kapısında cenaze kovalamaya koşuyordu…
Bu yaşam biçimi onu çok yıprattı, aşırı alkolden karaciğerinde sorunlar yaşadı. Alkolden kurtulma savaşına girdi ve kazandı.
Bu arada lisenin birinde, diplomasına ilaveten aldığı pedogojik eğitimle kimya öğretmenliğine başladı.
***
19 Mayıs’ta bütün okullar resmi geçit yapardı, izlemeye gittim. Bizimki şık bir kruvaze ceket, jilet gibi ütülü pantolonu, kravatı ve kaliteli güneş gözlüğü ile törene katılan öğrencileriyle yürüyüp önümden geçerken seslendim, bakıştık, el salladı.
Gururlandım feleğin çemberinden geçen arkadaşımla…

