Panama City’nin İki Yüzü
Sonunda tekerlekler Panama City topraklarına değdiğinde, uçaktaki o yorucu bekleyişin yerini tatlı bir merak aldı. Havaalanından otobüsle Golden Tower daki Las Americas Oteline doğru ilerlerken ilk dikkatimi çeken şey, ufuk çizgisini dolduran devasa gökdelenler oldu. Burası için “Latin Amerika’nın Miami’si” demeleri boşuna değilmiş; cam binaların güneş altındaki parıltısı, okyanusun mavisiyle yarışıyor.
Şehirde beni en çok etkileyen tezatlıklar oldu. Bir yanda modernizmin zirvesi olan o dev kuleler, diğer yanda ise İspanyol kolonyal mimarisinin en zarif örneklerini barındıran Casco Viejo. Bu eski şehir bölgesinde yürürken, her köşe başında bir hikaye fısıldanıyor gibi. Arnavut kaldırımlı dar sokaklarda ilerlerken yan yana dizilmiş rengarenk evler, balkonlardan sarkan begonviller ve yerel halkın o kendine has neşesi… Sanki birkaç dakika içinde yirmi birinci yüzyıldan çıkıp on yedinci yüzyıla ışınlanmış gibisiniz.
Tabii Panama denince akla gelen ilk şey olan Panama Kanalı’nı görmeden olmazdı. Miraflores kilidinde, o devasa gemilerin bir havuzdan diğerine, suyun kaldırma kuvvetiyle nasıl santim santim yükseltildiğini izlemek mühendislik harikasının tanımı gibiydi. Pasifik’ten Atlas Okyanusu’na geçmek için bekleyen o dev metal yığınları, insanın doğaya nasıl meydan okuduğunun canlı birer kanıtı.
Uçakta tanıdığım yol arkadaşım Hunter’ın uçakta bahsettiği o “geçit vermez ormanlar” ise şehrin hemen yanı başında pusuda bekliyor. Modern binaların bittiği yerde devasa tropikal ağaçlar başlıyor. Panama City, hem doğanın hem de insanın sınırlarını aynı anda zorladığı, sıcağıyla insanı sarmalayan ama enerjisiyle de kendine hayran bırakan bir şehir.
Bogota’daki teknik arıza ve bilet telaşı geride kaldı; şimdi bu egzotik durakta yazılacak yeni anılar bizi bekliyor.
Sağlıcakla kalın.

