Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Güney Amerika (23)

Güney Amerika (23)

Rio’nun Zirvesinde Bir Mucize Şeker Tepesi ve Kayıp Şapkam

Eskilerin anlatacak ne çok hikâyesi vardır… Henüz modern ölçü ve tartı aletlerinin icat edilmediği o uzak zamanlarda, limanlara getirilen şekerkamışları devasa öbekler hâlinde yığılır; gemilere “şu kadar şeker tepesi yüklendi” denilerek hesap edilirmiş. İşte Rio de Janeiro’nun meşhur Pão de Açúcar, yani Şeker Tepesi de ismini tam olarak bu şeker çuvallarına benzeyen formundan alıyor.

Guanabara Körfezi’nin girişinde, 396 metre yüksekliğinde ihtişamlı bir granit monolit olarak yükselen bu tepe, bugün şehrin en ikonik simgesi. Ben de bu büyüleyici manzarayı yerinde görmek için iki ayrı teleferik aktarmasıyla zirveye tırmandım. Zirvede bizi sadece eşsiz bir panoramik manzara değil, aynı zamanda sempatik bir miko maymunu karşıladı. Şans bu ya, o sevimli anları kameramla ölümsüzleştirmeyi de başardım.

Bir “Şapka” Mucizesi

Ancak bu gezinin benim için en unutulmaz anı, bir “kayboluş ve bulunuş” hikâyesiydi. Daha önce bir film çekiminde kullandığım ve benim için manevi değeri çok yüksek olan lavanten şapkamı, İzmit’te bir yerlerde unutmuştum. Onca aramama ve sormama rağmen bulamamış, çok sevdiğim şapkama veda etmiştim.

Tam teleferikten inmişken, kaderin bir cilvesi olarak gözüm bir seyyar satıcının tezgahına takıldı. Satıcı, şapkamın aynısını tam da görebileceğim bir yere asmıştı! Hiç tereddüt etmeden 50 Brezilya Reali ödeyip şapkamın benzerini aldım ve ait olduğu yere, başıma taktım. Şimdi tek derdim, bu kıymetli hatırayı buruşturmadan Türkiye’ye ulaştırabilmek.

Rio’nun Disiplinli Yüzü

Rio sadece doğasıyla değil, kurumsal yapılarıyla da etkileyici bir şehir. Şehir turum sırasında dikkatimi çeken; devasa aslan ve kartal figürleriyle süslü o görkemli, merdivenli binayı sorduğumda, burasının Şehir Üniversitesi olduğunu öğrendim. Kapısından içeri girmek bir hayli zormuş; akademik kadroları o kadar güçlüymüş ki mezunları daha okul bitmeden iş dünyası tarafından kapışılıyormuş.

Hemen yakınındaki bir başka heybetli bina ise Deniz Kuvvetleri’ne aitti. Orada öğrendiğim ilginç bir detay ise kurumsal disiplinin bir göstergesi gibiydi: Bu birim bünyesine asla er veya erbaş almıyor; tüm kadroları subay ve astsubaylardan oluşuyormuş.

Rio; bir yanda şeker tepelerinin yumuşak hatları ve miko maymunlarının neşesi, diğer yanda ise askeri ve akademik disiplinin vakur duruşuyla zıtlıkların uyumunu sunuyor. Ve tabii ki, küçük bir mucizeyle bana kaybolan şapkamın tesellisini veriyor.

Sağlıcakla kalın. 🌿