Pazartesi, 16 Kasım 2026 16.11.2026
8°C
USD 50,39
EUR 55,62
Altın 6.317
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Güzellik, emek ister…

Güzellik, emek ister…

Kadın perdeyi araladı, yan taraftaki bahçeye sevgiyle baktı. Sonra kendi bahçesine…

 Hayatı boyunca gördüğü en düzenli bahçeydi. Hem huzurlu hem de neşeli…

Yaşlı Adam her zamanki gibi çiçeklerle ilgileniyordu. Komşuları, aynı bahçeleri gibi sevgi dolu neşeli insanlardı.

Bir süre sonra Yaşlı Kadın çay bardaklarını masaya bıraktı. Çayın yanında kek de vardı, fırından yeni çıkmış… Sıcak, sıcak…

Hayat arkadaşına seslendi:

“Çay hazır.”

Onları izlemek onu çok mutlu ediyordu. Onlarla konuşmak; onların çay, kahve etkinliklerine katılmak için fırsat kolluyordu.

Bir süre daha onları izledi…

Yaşlı Adam birkaç kuru yaprak daha kesti, diğerlerinin üstüne koydu. O sırada kekin ilk sıcaklığı geçti…

Yaşlı Kadın tekrar seslendi:

“Hayatım, haydi gel! Çayları dolduruyorum.”

Evet, yanlış duymamıştı. Kadın hayat arkadaşına, “Hayatım” diye sesleniyordu. Bunca yıl sonra hâlâ “Hayatım” diyebiliyordu.

Onlara, imrenerek bakmaya devam etti…

Akşam sabah kavga eden anne babasını hatırladı… Ondan bir küçük mutluluğu, huzuru esirgeyen anne babasını…

Yaşlı Adam, bahçeden kırmızı bir gül kesti, kadına uzattı. Yaşlı Kadın gülü aldı, tepsinin yanına koydu. Kadının gül yüzünde güller açtı…

Yaşlı Kadın çiçekli porselen demliğin kapağını zarif bir şekilde tuttu, çayları doldurdu…

Kadın perdeyi bıraktı, fincana su doldurdu ve bahçeye çıktı. Fincanda sıcak bir içecek varmış edasıyla içmeye başladı. Bir taraftan da iş yapıyormuş gibi davranıyordu. Aynı zamanda fark ettirmeden komşularına bakıyordu. Onlara katılmak için can atıyordu.

Onların bahçesine doğru yaklaştı:

“Afiyet olsun!” dedi.

Yaşlı Kadın:

“Teşekkür ederiz. Buyur, beraber olsun.” deyince…

Hiç ikiletmeden fincanını olduğu yere bıraktı ve soluğu onların masasında aldı…

Hep özlediği aile sıcaklığını, huzuru ve sevgiyi onların masasında bulmuştu. Orada kendini güvende hissediyordu.

Yaşlı kadın hemen ona da çay doldurdu, aynı ince hareketlerle, sevgiyle… Sanki çay doldurmuyor da sanat yapıyor gibiydi…

“Teşekkür ederim.” dedi ve hemen bir yudum aldı.

“Afiyet olsun. Şeker?” dedi, Yaşlı Kadın.

Gözleriyle şeker istemediğini ifade etti.

“Bahçeniz… Çok güzel… Cıvıl cıvıl… Rengârenk… Çok neşeli… Ben de birkaç çiçek diktim. Ama benimkiler pek olmadı. Sizinkiler gibi…”

Yaşlı Adam, önce kekten bir lokma aldı, çayını yudumladı.

“Bitkiler tıpkı çocuk gibidir.

Çocuğun güvenli, huzurlu ve destekleyici bir ortama ihtiyacı vardır. Bitkiler için doğru ışık gerekir…

Çocuğun beslenmeye, sevgiye ve ilgiye ihtiyacı vardır. Bitkilerin de suya, besine, ilgiye ihtiyacı vardır.

Çocuk yetiştirirken kimlerle birlikte olduğuna, arkadaşlarına dikkat etmek gerekir. Bitkilerin de etrafındaki yabani bitkileri ayıklamak gerekir.

Çocuk yetiştirirken tutarlı davranmak önemlidir. Bitkilerin bakımı da süreklilik ister…

Çocuğun kendi kişiliğini ortaya çıkarabileceği ortamı hazırlamak gerekir. Bir çiçeği büyütmek de kendi güzelliğini ortaya çıkarabileceği ortamı hazırlamaktır.

Bir çiçeğe iyi baktığında; bahçeni, sokağını, mahalleni de güzelleştirirsin…

Bir evin önündeki küçücük bir çiçek başka birinin yüzünde kocaman bir gülümsemeye dönüşebilir…

Aynı çocuk yetiştirmek gibi…

Sevgiyle, sabırla ve özenle büyüttüğünüz her güzel insan, yalnızca kendi hayatını değil, ailesine ve bulunduğu topluma da katkı sağlar…

Güzel yetişen insan dokunduğu dünyayı değiştirebilir…

“Çok güzel anlattınız.” dedi, Kadın…

Yaşlı Kadın ekledi:

“Güzellik, emek ister. Mutluluk, huzur çok şey istemez; güven, sevgi, sakin bir kalp yeter.”

Birlikte, çaylarını yudumlamaya devam ettiler…