Önünüze bazen bir duvar çıkar, bazen sokağı sonlandıran bir ev.
Çıkmaz sokak dediğimiz yer o evde oturanlar için sadece çıkmaz değildir. Bir yuvaya açılır, bir sürü hikayeye…
Ama bizim için yol bitmiştir artık. İçimizden o evi, duvarı yıkıp geçmek gelir belki ama paşa paşa geldiğimiz yolu geri yürümek zorunda kalırız.
Yüz metre yürüdüysek, yüz metre geri, bir km yürüdüysek, bir km.
Kilometreyi değiştirelim şimdi.
Ya yıllardır yürüyorsak.
Kızmayın kendinize, “Akılsız kafanın zahmetini ayaklar çeker” deyip, gülümseyin. Aynı yolda ilerleyenlere; biraz mağrur sallayın başınızı ve kısarak gözlerinizi “Siz giderken, ben dönüyordum” kibir cümlesini tekrarlayın. Yorgunluğunuzu almasa da, kusurları iyi kapatır.
Bu yazımı Ruhan Odabaş ın bir şiirle tamamlayalım.
Kalın sağlıcakla…
YÜRÜ DEDİ BİRİ
“Yürü” dedi biri, “sen kahramansın”,
sonra sırtını döndü, yalnız bıraktı.
Yürüyen ölürken bir kahraman olarak,
kahramanlık nişanını yürüten taktı…
Ruhan Odabaş

