Erden. Bu yazımda ondan bahsedeceğim.
Sekapark’ta sabah yürüyüşünde tanıştık. Ön yargısız, samimi, güleç yüzü sayesinde kısa sürede aramızda bir dostluk gelişti.
“Very Good Hüseyin”
İlkbaharın sonlarına doğru Sekapark’a bir kampanya geldi. Parmak iskeleler yakınındaki çim alana kurulan trambolinlerden bahsediyorum. Burada, Gölcük’te öğretmenlik yapmış emekli bir amca 7/24 çalışıyor. Sabahları erkenden çayını demler, su bardağında yudumlar, sahanda menemenine ekmeğini bandırır.
Biz de yürüyüş ekibi olarak oradan geçerken her seferinde “günaydın”laşıyoruz. Israrla, “çay taze, gelin, çay içelim” diye davet eder. Biz bu samimi davete uymasak bile “nasılsın” diye sorduğumuzda her zaman “very good” olarak cevap verdiğini fark ettik. Bunun üzerine, aramızda bu abiye “Very Good Hüseyin” demeye başladık.
Günlerden bir gün, Very Good Hüseyin Abi yakındaki bir banka oturmuş, iki gözü iki çeşme ağlıyordu. Sorduk: “Hayırdır, ne oldu?” “Dün akşam geç vakitte gelen üç genç paramı gasp ettiler” dedi. Hepimiz, “kameralar var, merak etme. Polise bildirirsen er ya da geç yakalanırlar, parana kavuşursun” tarzında şeyler söyleyip geçtik.
Birkaç gün sonra Very Good Hüseyin Abi’nin yüzünde yine bir gülümseme belirdi. Gerçekten de polis gaspçıları yakalayıp parasını iade etmişti. Hep birlikte çok sevindik. Altı kişilik yürüyüş grubu olarak Very Good Hüseyin Abi’ye destek olmuştuk.
Ancak dostum, Hüseyin Abi’yi kolundan tutup sessizce şunları söylemiş: “Ne kadar paran kaybolursa ben getirip vereceğim. Pazartesi elinde olacak. Merak etme, üzülme.”
Bu yüce gönüllü davranış, hepimizin gözünde ona olan sevgimizi daha da artırdı.
Tuvalet Sürprizi
Umumi tuvaletlerin paralı olduğu bir dönemde, sahilde bir grup arkadaş kamp sandalyelerimize kurulmuş, bir şeyler atıştırıp sohbete dalmıştık. Tuvalet ihtiyacı duyup yakındaki umumi tuvalete yöneldim. Girişte para ödeniyordu.
Görevli, “siz hocanın grubundan mısınız” diye sordu.
“Evet,” dedim.
“Buyurun geçin,” dedi.
Çıkarken sorduğumda ise “hoca ödeme yaptı, kimseden para almıyorum” cevabını aldım. Ne hoş bir sürprizdi!
Kitap Fuarı ve Şiir Söyleşisi
Kitap Fuarında şair bir abimle birlikte şiir söyleşisi yapıyorduk. Salonda boşluklar vardı. Bir an kapılar açıldı ve öğrenciler doluştu. Salon bir anda dolunca keyfimiz yerine geldi. Sonradan öğrendim ki, benim kıymetli hocam, fuarda gezen bir grup öğrenciye salona girme koşuluyla kitap hediye etmiş.
İmza Günü Desteği
Yıllar öncesinde, yine bir kitap imza gününde eş dost sağ olsun sıraya girmişti. İzdiham olmasa bile gelmişlerdi. O da ne! Kitap imza kuyruğunda üniversite öğrencileri de vardı. Kitapları imzalarken bir yandan da bunun benim kıymetli hocamın bir mini “hilesi” olduğunu anlıyordum. Göz göze geldiğimizde gülümsüyordu.
???? “Gönül Kazanıyorum”
Bir gün kendisine sordum: “Hocam, bunları neden yapıyorsunuz?”
Cevabı şuydu:
“Bunları yapmayıp tasarruf yapsam, yılın sonunda atıyorum yüz bin liram olur cebimde. Beni ihya etmez, yokluğu da üzmez. Ben gönül kazanıyorum. Alan öğrencilere kitap hediye etmiş oluyorum. Seni yeni kitaplar yazmaya teşvik ediyorum. Günün sonunda hepimiz mutluyuz.”
Hastanede yattığım günlerde de moral ve motivasyonumu yükseltti. Bunların hepsini usulca ve sükûnetle yaptı, sağ olsun. Hepsini burada yazamıyorum.
Sessiz Varlığın Gücü
Sakin insanları seviyorum. Kelimeleri akıllıca kullananları, asla sesini yükseltmeyenleri ama sessiz ve ahenkli bir şekilde var olanları. Gösteriş için yaşamayanları… Bu insanları ilham verici buluyorum.
Birbirimize eşlik etmek için her zaman ilginç ya da eğlenceli olmak zorunda değiliz. Sadece rahatça kendimiz olabiliriz.
Şu an söyleyecek bir şeyim yok ama kıymetlim Prof. Dr. B. Faruk Erden, bugün sizinle birlikte sessizce var olup, bitimsiz samimi dostluğuna teşekkür ediyorum.
Ekibiyle birlikte bilimsel çalışmaları sessizlik icinde sürdürüyor, yakın gelecekte başarılarının dünyada ses getireceğine inanıyorum
Kalın sağlıcakla.

