Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
7°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.252
Benzin 71,60
Dizel 95,60

İsraf

(Bu yazıdaki olaylar ve kişiler hayal ürünüdür)

İsraf

 

Açık söyleyeyim; hepimiz eşyanın değerini, bir bardak suyun kıymetini otura otura unutuyoruz. Dişlerimizi fırçaladığımız sürece, muslukları açık bırakıyoruz. Evin arka odasında ışıkların yandığını, salonda izlediğimiz dizinin dört bölümü bittikten sonra fark ediyoruz. Kombiyi kısmak yerine, çok sıcak oldu deyip, pencereyi açmayı tercih ediyoruz. Duşta şarkılar, türküler söylüyor, akan suyla rahatladığımızı sanırken, o suyun yokluğunu yaratıp, belki de dünyanın başka yerlerinde başkalarını öldürüyoruz. Elimizde kalemlik olarak kullanılacak on tane fincan kupa varken, online alışveriş sitesinde çoook şirinini gördük diye bir tane daha sipariş ediyoruz. “Ama sadece 50 lira “, “yahu sadece yüz liracık” laflarıyla ayda on tane öyle alışveriş yapıp, gereksiz bin tane eşyayla evimizi dolduruyoruz. Af buyurun, değer kavramının içine ediyoruz…

Amerikada sipariş edilen yiyeceklerin üçte birinin çöpe gittiğini duyuyor, hayret ediyor, akşamına extra patatesli burger sipariş edip, yine müsriflik yapıyoruz. Buzdolabının raflarında alışveriş alışveriş, sırf zevkimiz için ohoo kaç tane karalahanayı daha bıçak değdirmeden çürütüp atıyoruz. Aslında artık, karnımızdan önce gözümüzü doyurmaya bakıyoruz. Hele hele bu son yaşadığımız karantinalı süreçten itibaren, hakimiyeti iyice kaybetmiş, klavye ya da cep telefonunun tuşlarında israfın kitabını yazıyoruz…

Unutuyoruz, evde kala kala, dar çevremizde dura dura, bir dal tahtanın bir insan için ne kadar değerli olduğunu; bir parça bezin, ne hayatlarda ne işe yaradığını unutuyoruz. Sonra da “ama kullanmadıklarımı köy okullarına veriyoruuuum ” diye, kendimizi avutuyoruz.

Tüketimin kullanılmayan artığın, çöpün, genel anlamda dönüp dolaşıp atmosfere, dünyaya ülkemize, dolayısıyla da o köy okullarına ne kadar zararlar verdiğini kavrayamıyoruz.
İnstagram’da yardım sayfalarını pek bir afilli, hepimiz birer Leydi Di havasında acil acil paylaşıyoruz. Evine varsam o Leydi Di’nin kaç tane ruju, ojesi, kapağı açılmadan çekmecesinde kuruyordur.

Az alamıyoruz, sade kalamıyoruz, irademiz artık bitti. Az alırsak ihtiyacı olanın daha çok almasını sağlayabileceğimizi, bir türlü kavrayamıyoruz.

Bunları biliyormusunuz;

1-Belediyelerin çöp dışında, çöp konteynerlerin yakın kenarına bırakılan ev eşyalarını bulundukları yerden kaldırmak için, extra araç gereç ve ekipler kurduğunu,
2-Şehiriçi trafik kazalarının yüzde elli üçünün motokuryelere çarpma nedeniyle (belki de vaktinde sıcak yetiştirmeye çalıştıkları, bizim siparişlerimizi taşırken) olduğunu unutmamalı.

Kalın sağlıcakla