görmeden kendini ve yaptıklarını beğenerek böbürlenmesine de ucb denilir. “Kişinin geçici değerlere aldanıp onlarla avunması” anlamına gelen gurur da Türkçe’de “kendini beğenme, böbürlenme” mânasında kullanılmaktadır.
Burnunun ucunda peynir gören, poposunda mandıra var sanıyor ama bilmiyor ki fareler o mandırayı darmadağın edecek.
***
Kendini büyük görmek, kibirlenmek ile alakalı olduğu için bu bağlamda fare deliğe sığmamış, bir de kuyruğuna kabak bağlamış ile de güzel bir kombinasyon oluşturabileceğine inanıyorum.
Hayatın içinde rastlanıyor böylelerine. Her şeye tahamülüm olabilir, ancak bilgi noksanı kibirli insan görmek, onlarla aynı ortamı paylaşmak beni fazlasıyla yoruyor. Sonra bana diyorlar ki; “Onunla konuşmuyorsun, bununla küssün, kendini beğenmiş olmuyor musun?” Hayır, sadece kendimi ve değerli vaktimi korumuş oluyorum. Bu kibir değil.
***
Gerçekten yaşanmış mı tam bilemiyorum, anlatıla gelen bir hikayeyi özetleyerek bitireyim.
Kitap basmanın ya da kitap bastırmanın zor olduğu yıllar, ofsetin dijitalin olmadığı, tipo baskı metal harflerle yapılan yüksek baskı dönemleri. Uzun ve zahmetli bir baskı hazırlık süreci gerektiren, metal harflerin tek tek sayfa oluşturacak bir biçimde düzenlenmesi yönteminin kullanıldığı yıllarda, kitap bastırmak isteyen bir yazar/şair, bir matbuat sahibinin odasına binbir nazla kabul edilir. Kitabını bastırmak istediğini zarif bir dille iletir. Ağzındaki purosundan derin bir nefes alıp koltuğuna biraz daha kaykılan matbaa sahibi, mağrur bir ifadeyle “Basmasına basalım da, önce sana bir sorum olacak, bilirseniz konuya geçeriz. Benim gözlerimden biri takma, bak bakalım hangisi tahmin et.” Bu muameleyi hak etmediğini düşünen yazar/şair yerinden kalkıp kapıya doğru yönelirken, “Sağ gözünüz takma”. Bizim pişkin, “Peki nasıl anladınız?”
“Çok kolay, takma olanı daha insani bakıyordu”

