Mağrur Bir Duruşun Sonu

​Sinema salonlarında onu hep iradeli, ödün vermeyen, haksızlığa karşı barikat kuran ve sevdasını canı pahasına koruyan bir figür olarak izledik. Zafiyet göstermeyen bu heybetli duruş, zamanla öyle bir aidiyete dönüştü ki, sanatçı sosyal hayatında da bu devasa gölgenin sorumluluğunu omuzlarında hissetti. Ömrünün son demlerinde sağlığın getirdiği kırılganlıklar, hafızalardaki bu “sarsılmaz” portreyle çelişmeye başlayınca, o da kendi efsanesine sadık kalmayı seçti; gözlerden uzaklaşarak sessiz bir asaletle inzivaya çekildi.

​

​Yarım asrı aşan kariyerinde sayısız çehreyle karşımıza çıksa da, zihinlerimize en derin çentiği Selvi Boylum Al Yazmalım’ın direksiyon başındaki İlyas’ıyla attı. Türkan Şoray’ın hayat verdiği Asya ile filizlenen o çetin ve çıkmaz sevdaları, yerel bir anlatıyı evrensel bir şahesere dönüştürdü.

​Yapım; Cahit Berkay’ın ruhumuza dokunan tınıları, çamurlu yolların estetiği ve dönemin yalın zarafetini taşıyan kostümleriyle zamana meydan okuyor. Bugün bile birçoğumuzun en hassas duygusal reflekslerinde bu filmin izlerine rastlamak mümkün.

​Romandan Beyazperdeye Sızan Felsefe: “Sevgi Emektir”

​Bugünün hızla tüketilen, sabırsız ilişkilerine adeta panzehir niteliğinde olan o epik vedayı anımsayalım. Asya, iki dünya arasında kalıp kalbinin en ağır kararına doğru yürürken soruyordu:

​”Sevgi neydi? Coşkun bir akarsu mu, geçici bir heves mi? Yoksa ilmek ilmek dokunan bir sığınak mı? Sevgi ihtiras mı, yoksa sadakat mi? Nihayetinde sevgi, emekti…”

​Bu hikayenin en çarpıcı detayı ise, bu felsefi sorgulamanın Cengiz Aytmatov’un orijinal Kırmızı Eşarp romanında bulunmayışıdır. Türkan Şoray’ın rehberliğiyle sinemaya taşınan bu metne, o ölümsüz dokunuşu senarist Ali Özgentürk yapmış.

​Yeşilçam bir büyük ustasını daha toprağa verdi belki; fakat İlyas’ın mağrur bakışı, Asya’nın seçimi ve “sevginin sabırla örülen bir değer olduğu” gerçeği, bu kültürün harcında sonsuza dek kalacak.

Sağlıcakla kalın .

Bu Aşk Burada Biter

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim

Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver

Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim

Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider

Bir hatıradır şimdi dalgın uyuyan şehir

Solarken albümlerde çocuklar ve askerler

Yüzün bir kır çiçeği gibi usulca söner

Uyku ve unutkanlık gittikçe derinleşir

Yan yana uzanırdık ve ıslaktı çimenler

Ne kadar güzeldin sen! nasıl eşsiz bir yazdı!

Bunu anlattılar hep, yani yiten bir aşkı

Geçerek bu dünyadan bütün ölü şairler

Bu aşk burada biter ve ben çekip giderim

Yüreğimde bir çocuk cebimde bir revolver

Bu aşk burada biter iyi günler sevgilim

Ve ben çekip giderim bir nehir akıp gider.

Ataol Behramoğlu