Çarşamba, 18 Kasım 2026 18.11.2026
14°C
USD 50,42
EUR 55,44
Altın 6.237
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Ruhumuzun fotoğrafını çekebilecek insanlara ihtiyacımız var

Cem Karaca'nın Tamirci Çırağı şarkısının çıktığı 1970'li yılların sonlarında hatırlıyorum,

Ruhumuzun fotoğrafını çekebilecek insanlara ihtiyacımız var

tenekeden yuvarlak, arkasında kuş veya horoz resmi olan, arka cepte taşınan cep aynaları vardı. Milletin önüne çıktığınızda, bir meclise cemiyete girdiğinizde; ne bileyim o zamanın duygusal süreçlerinde kılığımıza, kıyafetimize dikkat etmek, saçımızı, başımızı düzeltmek için birşeyler yapmak istediğimizde o aynayı hemencecik cebimizden çıkarıp kendimize çeki düzen verirdik. Aklımız sıra kendimizi ayarlamaya, düzenlemeye, bir forma sokmaya çalısıyorduk. Bu özen çok güzel, çok da önemli bir ihtiyaçtı. İnsanın arada bir hatta sıklıkla aynaya bakması, nasıl göründüğünü, fiziksel olarak nasıl algılandığını şöyle bir gözden geçirmesinde yarar var ama benim yazımın devamında içimizde, iç dünyamızda çok daha derinlerde olanları açığa çıkarmaya çalışan bir yansıtma faaliyeti.

***

İçimize attığımız o kadar çok duygu var ki orada, onlar kümelenip duruyorlar. Orada kümelenip katılaşan birikintilerden nasıl kurtulacağız bilmiyorum. Bazen bunlara alışıyoruz, bazen hep varmış gibi alıştıklarımızı sorgulamaktan, üzerine gitmekten çekiniyoruz, sonra da kanıksıyoruz. Onlar öylece kalıyor; oysa arada bir iç dünyamızda neler olup bittiğini, bir insan olarak nereden nereye doğru evrildiğimizi, hayat içerisinde kapladığımız, kapsadığımız alanın gerçekten bir insan olarak nelere mal olduğunu, neler ürettiğini sorgulamak gerekiyor. Bu sorgulama bizi kaçınılmaz şekilde aynayla yüzleşmeye götürüyor. Arkası kuşlu ayna burada bizi doğru yansıtmayabilir. Bizim içimizdeki gerçekliği de yansıtacak araçlara da ihtiyacımız var. Dostlar, muhitler, iyi ortamlar çok sevgiyle bağlandığımız ilişkiler ağı bize içimizdeki her ne varsa göstermeye çalışan dostlarımız, onların varlığı bize ayna işlevi görür.

***

Ruhumuzun fotoğrafını çekebilecek insanlara ihtiyacımız var. Onlar gelecekler ve bizim ruhumuzun fotoğrafını çekecekler. Acaba orada neler oluyor? İnsan bu yüzleşmelere kolay dayanamaz. Tabii ben de dayanamam. Birinin kalkıp içimizde olup bitenleri sorgulaması, aslında “sen” diye başlayan cümleleler kurup arka arkaya kişiliğimizle ilgili analizlerde bulunması; öyle kolay da dayanılabilecek bir durum değildir ama dayanmak zorundayız. Çünkü bu durum toparlanma, kendimize gelme konusunda çok önemli fırsatlar üretiyor. Biz de olanlarla yüzleşmeden, içimizi ayıklama, düzenleme sorgulamasına girişemeyiz. Ve bu sonsuz bir döngüdür ki ömür boyu bitmez. Fakat büyümek, olgunlaşmak, dem almak da biraz çabayla olur. Kendimiz olma çabasında bize çiçekli aynasını tutup yol açan tüm dostlarımıza selam olsun.