Akşama doğru eve döndüğümde dolapta çok çeşitli salata malzemeleri vardı: turplar, yeşillikler, domates, biber; ne ararsanız vardı. Büyük, çukur bir cam kase alıp Gölcük’ten komşum Bolulu Niyazi abiden öğrendiğim gibi itinayla doğradım. Bol limon, zeytinyağı, nane ve maydanoz ekledim. Üzerine küp küp kıtır ekmek ve beyaz peynir doğrayıp bulduğum her şeyi kaseye ekleyerek bir Akdeniz salatası yaptım. Kasenin üzerine kapağını koyup masaya servisi açtım.
Çok geçmeden bizimkiler geldi. Onlarla birlikte başka bir arabayla yaşlı bir karı koca arkadaşları da eve girdi. Bahçede yaşadıkları bir şoktan sonra teşekkür etmekten bitap düşmüşlerdi. Kadın arkadaşları Tanya, büyük bir tencereye su alıp içine kocaman, bütün bir karnabaharı koyarak haşladı. Bir taraftan da beşamel sos hazırladılar. Haşlanan karnabaharı bütün halde tepsiye koyup üzerine sosu boca ettiler ve fırına verdiler. Pişince tepsiyi alıp masanın ortasına koydular. O da ne! Büyük kase kapağı açılınca salatanın muhteşem görüntüsüne “aman Tanrım” diye tepki gösterdiler.
Servis yapıldı. Herkes küçük kaselere biraz salata aldı ve sohbet ederek yemekler yendi. Sadece salatanın dibinde bir miktar kalmıştı. Hatırlarsınız belki, bir dondurma reklamının sloganı vardı: “Bir dilim asla yetmez.” Tabağındakini bitiren herkes, kalan dondurmayı almak için hep birlikte uzandıklarında kafaları tosluyordu. Benim salatanın kasede kalan kısmına masadakilerin hepsi aynı anda uzanıp kaseyi çekiştirmeye başladıklarında salatanın çok sevildiğini anlamıştım.
Yemekten kalkan, kendi bulaşığını evyeye götürüp sıcak su ve fırçayla temizleyerek bıraktı.
Salona geçtik. Sorular soruyorlardı, ben de dilim döndüğünce cevap veriyordum. Bahçeyi ve havuzu düzenleyip temizlememden ne kadar çok memnun kaldıklarını tarif edemem. Gelen yaşlı karı koca, yarın “Mesut’u alıp gezdirebilir miyiz” diye ısrar ettiler. Ben dünden razıydım.
O sırada çok sayıda telefon mesajı dinlediler ve birkaç kez de telefon çaldı, görüşme yaptılar.
Albert, “az önce gelen telefonlar ve mesajlar bizim komşulardan. Seni izlemişler, bahçede çalışmalarının çok tertipli ve titiz olduğunu söyleyip “o bahçıvanı nereden buldunuz” demişler. Albert, “komşular kendi bahçelerini de aynı şekilde düzenlemeni istiyorlar, ne dersin” deyince, “olur” dedim.
Misafirler gittikten sonra, odalarımıza çekilmek üzereyken Albert, “unutma, yarın sabah 09.00’da gelip seni alacaklar” diye hatırlattı.
Ertesi Gün ve Köprüdeki İlginç Durum
Ertesi sabah bizimkiler işe gitmişti. Ben de çıktım, ön bahçede biraz oturdum. Sokaktan geçenler “hi” diye selam veriyor, ben de aynı şekilde cevap veriyordum. Tam dokuzda Mercury marka bir otomobille Marcy ve kocası Edvard geldi. Arabaya bindim. Sahile Harbor Bulvarından geçtik. Coronado Adasına giden kavisli köprünün üzerindeydik. Yanılmıyorsam köprünün tamamı dört şeritliydi. Ortasındaki taşları alıp yer değiştiren bir araç vardı. Biraz izledikten sonra anladım: Gündüzleri adadan San Diego yönüne trafik yoğun oluyor diye makine taşları bir şerit öteliyor. Yani, sabah San Diego’dan adaya tek şerit, akşam Coronado’dan San Diego’ya tek şerit oluveriyor koca taşları içinden geçirip yer değiştiren makine sayesinde.
Bir başka şey dikkatimi çekti: Köprü paralıydı ancak sadece bir gişeden para alınmıyordu, burası “bedava” yazan yerden kimse geçmiyordu. “Neden böyle” diye sordum.
Köprü yapılırken Kaliforniya Eyalet yetkilileri, “bu köprüyü masrafları çıkana kadar ücretli, sonra bedava yapacağız” demişler. Köprü inşaat masrafı bitince bedava yapmak istemişler. Bu sefer de orada yaşayan kabuğuna çekilmiş zenginler, Paralı olsun, böyle devam edelim” demişler. Aklıma, “acaba bunlar ‘homeless’ler buraya gelmesinler diye mi böyle düşündüler” diye geçmedi değil. Devlet de, “öyleyse bir kapı bedava, diğerleri ücretli olsun” demiş ama insanların gişelerde beklemesine rağmen kimse arabasını bedava yerden geçirmiyordu.
Coronado’nun Sakinleri ve Gizemli Evler
Edvard gülümsedi. “San Diego’dan adaya gelirken ‘bedava’ şeridini kimsenin kullanmamasının asıl sebebi, buraya gelenlerin kendilerini özel hissetme isteği. Ücretsiz şeridi kullanmak sanki bir ‘ayrıcalıktan’ vazgeçmek gibi algılanıyor. İnsan psikolojisi işte” diye açıkladı.
Coronado Adasına girdik. Hemen göze çarpan ilk şey, adanın muhteşem düzeni ve huzuruydu. Sokaklar tertemiz, çimler sanki cetvelle kesilmiş gibi düzgün, palmiye ağaçları kusursuz bir sırayla diziliydi. Marcy, “burası bir ada kasabası Mesut. Her şeyin bir düzeni vardır” dedi.
Arabayı yavaşça lüks konutların olduğu bir caddeye sürdü. Evler birbirinden zarif ve büyüktü, kimisi İspanyol koloni mimarisini yansıtırken kimisi modern minimalist çizgiler taşıyordu ancak hepsinin ortak bir özelliği vardı: Bahçeleri kusursuzdu ve neredeyse hiç kimse dışarıda görünmüyordu.
“Gördüğün gibi” dedi Edvard, “burada insanlar genellikle kendi içlerinde yaşar. Evlerinin mahremiyetine çok düşkündürler ama bir yandan da birbirlerini çok iyi tanırlar.”
Biraz ilerledikten sonra meşhur Hotel del Coronado’nun önünden geçtik. Kırmızı çatısı ve Viktoryen tarzı yapısıyla adeta bir kartpostal gibiydi. Marcy, “öğle yemeğimizi burada, okyanus manzaralı bir yerde yiyeceğiz” dedi.
Sağlıcakla kalın.
Haftaya “Some Like It Hot” (1959) filminin çekildigi “Hotel del Coronado”


Yüreğinize sağlık dost! Severek okudum; ama önce kafama takıldı sonra açıklama gelince “vay be!” demekten kendimi alıkoyamadım!
“Ücretsiz şeridi kullanmak sanki bir ‘ayrıcalıktan’ vazgeçmek gibi algılanıyor. İnsan psikolojisi işte”
Demek Allah hiç de adil davranmamış: Bazı insanları ayrıcaklı yaratmış, bazı insanları da homeloss!
Teşekkür ediyorum zevkle gezi yazılarınızı takip ediyorum, bana ulaştırdığınız içşn de ayrıca teşekkür ediyorum 👏
Keyifle okudum dostum; kaleminize ve ayaklarınıza sağlık; gezmelere devam etmelisiniz; çok değerli anıların birikeceğine inanıyorum 🙏🏻
Sahhaf/kitap Keyfim
Sayın NÖBETCİGİL, seyahat anılarınız içinde sizin aynı zamanda da bir gurme olduğunuzu anlıyorum. Bizlere hem kendi anılarınızı yaşatmak hemde hayattan dersler çıkartmamızı öğretiyorsunuz. Güzel yürekli adam, sağolasın.