Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
6°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.246
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Şarjımız Yüzde Üç

Şarjımız Yüzde Üç

Geçen gün telefonumun şarjı yüzde 3’e düştü. İçimi bir telaş, bir keder kapladı ki sormayın. Bir an önce bir yere çökmeli, priz bulmalı, o kabloya tutunmalıydım. Yoksa arkadaşım bugün nereyi gezmiş, malum olay hakkında kim ne yorum yapmış nasıl öğrenirdim? Onlar “online” ben “offline” kalırsam halim nice olurdu?

Oysa etrafıma baktığımda gördüm ki; asıl toplumun şarjı yüzde bire düşmüş, kimsenin umurunda değil.

Küresel Bir “Kocaeli” Simülasyonu

Dünya dev bir borsa ekranına dönüşmüş durumda. Amerika, doların hükmü sürsün diye füzeler gönderiyor; “7 Kocalı Hürmüz Boğazı” için ülkeler stratejik satranç tahtasında hamle üstüne hamle yapıyor. İnsanın insana uyguladığı şiddetin şarjı yüzde yüze koşarken, umudun şarjı yüzde birde can çekişiyor.

Kapanönü’ndeki kuyumcu ile döviz bürosu arasında mekik dokuyan o telaşlı kalabalığa benziyoruz artık. Savaş ekonomisi, fırsat ekonomisi… “Şu şuna bomba atarsa dolar ne olur?”, “Bu bunu vurursa altın fırlar mı?” hesapları arasındayız. Birileri ölürse on bin kar ediyor, başkası ölürse günü zararla kapatıyoruz. Bir yaşamın sönüşü, bizim için sadece bir kur farkı. Hatta bazen “şu ölürse” olduğumuz yerde sayıyoruz; hepsi bu.

“İnsan Seven” İnzivacı Dostlar

Çelişkilerimiz ise evrensel bir boyutta. İnsandan sıkıldığı için tası tarağı toplayıp kasabaya yerleşen “inziva meraklısı” dostlarımız, İstanbul’u özlediklerinde ya da yolları şehre düştüğünde, bedava yatacak yer bulmak için birden dünyanın en büyük insanseverine dönüşüp bizi arıyorlar.

Ya o gurbetçiler? Yaşadıkları ülkede en solcu, en özgürlükçü partilere oy verip; sıra kendi memleketlerine gelince havalimanı yollarını aşındırıp en sağ muhafazakâr tercihlerde bulunan o “uzaktan sevme” sanatkârları…

Herkesin Cenneti Başkasının Cehennemi

Patron arkadaşıma bakıyorum; “İşçilik ne güzel, ödemeydi, çekmiş, siparişti derdin yok, huzurla uyuyorsun” diye iç geçiriyor. İşçi arkadaşım ise; “Patronluk ne güzel, mesai saatin belli değil, kimseye hesap vermiyorsun, tatil senin elinde” diye imreniyor. Kimse oturduğu koltuğun dikenini görmüyor, sadece komşunun bahçesindeki sahte yeşilliğe bakıyor.

Doğa aşığı olduğunu iddia eden arkadaşım, sevgilisinin ona “kesilmiş çiçek” almamasından şikayet ediyor. Yaşamı sevmekle, sahip olmayı birbirine karıştırıyoruz.

Yasın Bile “Beğeni” Almadığı Yer

En acısı da ne biliyor musunuz? Duygusuzluğun vardığı o nokta… Annesi vefat eden bir dostumun cenazesinden çıkarken, bir diğerinin kurduğu cümle: “Annesi ölen biri daha çok ağlamalıydı.”

“Bu kadar sesli gülme, ayıp” cümlesini çok duymuştuk ama “ağlama performansını” beğenmeyeni ilk kez görüyorduk. Acının bile bir raconu, bir estetiği, bir “like” alma zorunluluğu kalmıştı sanki.

Evet, benim telefonun şarjı yüzde 3’e düştü. Çok üzüldüm.

Ama asıl mesele; insanlığın fişi çoktan çekilmiş de, biz hâlâ parlak ekranlarda birbirimizi izlemeye devam ediyoruz.

Sağlıcakla kalın

3 Yorum

  1. Günümüzde ki insan deformasyonunu, beynini kullanabilenler için düşündürücü ve sorgulatan mecazlar ile anlatmak …