muhabbetlerine konu olan, Şişli’deki komşusu İhap Hulusi; nam-ı diğer Türkiye’nin ilk grafik sanatçısı ve eserlerinden bahsetmiştim.
Sebahattin Abi canlı tarih, adeta ansiklopedi gibi. Gölcük’te deprem öncesi yıllarda balkonuna hazırladığı sofrasının müdavim konuklarından biriydim. Söze başladığında çıt çıkmaz, pür dikkat dinlerdik. Ben adeta hafızama kaydederdim. Her yerde bulunmaz bilgileri bende kalmasın diye, paylaşmaya devam edeceğim müsaadenizle.
“Dönemin Başbakanı, Autoshow 2004 Fuarı’nda, Honda’nın Türkiye’ye getirdiği dünyanın ilk insansı robotu Asimo ile tanışmıştı. El sıkışan ikili kameralara poz vermişti. Robot Asimo, Türkiye’yi o kadar çok sevmişti ki, 10’uncu yaş gününü 13. Uluslararası Otomobil Fuarı İstanbul Autoshow’da kutladı. “Haberin gazete ve televizyonlarda köpürtüldüğü yıllardı.
Sebahattin Abi, siz “Sabor’ u duymuş muydunuz?” diye, başladı anlatmaya.
“Mayıs 1956 yılında İstanbul’a ilk robot geldi. İsveçli mühendis Peter Steuer tarafından yapılan robot, Avrupa’nın çeşitli ülkelerinde gösterilmek üzere tura çıkarılmıştı. O zamanki adı Bahar ve Çiçek Bayramı olan 1 Mayıs Bayramı’nda gelen Sabor isimli robot, İstanbullular’da şaşkınlık yarattı. Bir insan boyutundan büyük bu robot, Gülhane Parkı’nda sergilendi. Robotun marifetleri arasında neler yoktu ki ? Mızıka çalıyor, dans ediyor, saati söylüyor, hatta sigara bile içiyordu. Sabor normalde konuşamıyordu, ancak onu perde arkasında seslendiren biri vardı. İstanbul’da bu işi oyuncu ve şair Yılmaz Gruda yaptı. Doğrusu Davudi sesi ile bir robot seslendirmek için biçilmiş kaftandı. Onun sesi sayesinde Sabor çocukların sevgisini kazandı ve Türkiye’de ilkler arasında yerini aldı.”
Sohbet kıvamlanmıştı. Radyonun kısık sesi, sohbete fon müziği gibiydi. Kaşını kaldırdı; sustuk, şarkıyı dinledik sofradakilerle.
“Üsküdara gider iken aldı da bir yağmur,
Katibimin setresi uzun, eteği çamur.
Katip uykudan uyanmış gözleri mahmur,
Katip benim, ben katibin el ne karışır?
Katibime kolalı da gömlek ne güzel yakışır.”
Şarkı bittiğinde Sebahattin abi başladı anlatmaya:
“Bir kızın ağzından söylenen ve genç bir katibi över gibi görünen bu sözlerin altında bambaşka bir hikaye vardır.
Şarkıya konu olan katip, Abdülmecit dönemi memurlarından biridir. İkinci Mahmut döneminde yapılan değişiklikle, Osmanlı askerleri Avrupalılar’ın askerleri gibi giyinmeye başlamıştı. Abdülmecit döneminde bu kıyafet değişikliği memurlar için de zorunlu tutuldu ve memurlar setre ve pantolon giydiler. Muhatapların gavur işi diye dillerine doladıkları kıyafetler alay konusu oldu. Katip kıyafetleriyle ilgili alaylı sözler, o zamanlar Selimiye Kışlası’nda konuşlanan İskoç Alayı’nın söylediği marşın üzerine söylendiğinde, bu şarkı da çıkmış oldu.
Kalın sağlıcakla.

