Evliliğimi, tek bir kelime uğruna bir gecede bitirdim. Ataşehir’deki evimi terk edip Tuzla’da güneş görmeyen bir giriş katına taşındım; salona sadece bir çekyat attım. Bu karmaşanın içinde, yorucu ama şartları iyi olan işimden de istifa ettim. Bütün günüm Tuzla sahilinde yürüyüşlerle geçerken, bir öğleden sonra saat 16.00’da gelen bir telefon her şeyi değiştirdi.
İzmit-Adapazarı yolu üzerinde kurulacak yeni bir tesis için çağrılmıştım. Saat 17.30’da işe başladım. Tek bir pafta plan görüntüsüyle, sıradan ve yokluklar içindeki bir projeyle sıfırdan tesis kurmaya koyuldum. Gecemi gündüzüme kattım, tesisi öngörülen süreden bile önce bitirdim.
Fakat işi bırakmama izin vermediler. Üretmeyi, başarmayı seviyordum; bu tempo zihnimi de meşgul edip beni hayatta tutuyordu. Gardım düşüktü, çok yüksek bir kazancım yoktu ama bir şeyleri var etmenin hazzını, itibarını ve takdirini görüyordum.
Zamanla odam büyüdü. Birlikte çalıştığımız elektrik şefi ayrılınca, “Mesutçuğum, bakım ve onarım işleri zaten sende, elektriğe de sen bakıver” dediler. Kabul ettim. Bir süre sonra satın almacı işten çıkarıldı; “Seni uğraştırmayalım, zaten siparişlerin çoğunu sen veriyorsun” diyerek o yükü de omuzlarıma yüklediler.
Bir gün patron, Uzak Doğu’da bir saunada tanıştığı Alman bir iş insanından aldığı numuneyle çıkageldi: “Mesut, hurdalıktaki eski malzemelerden masrafsızca bir makine yap, bundan üretelim.” Tam bir “Zihni Sinir” projesiydi! Makineyi tasarlayıp yaptık, numuneler başarılı oldu ve fabrika üç vardiya üretime geçti.
Böyle çılgınca bir tempoda koştururken kızım ziyaretime geldi. Bir bardak çay içimi bile baş başa konuşamadık. Odaya giren çıkanlar, peş peşe gelen sorular, susmayan telefonlar… Bir yandan da minik kâğıtlara çizimler yaparak ürettiğim pratik çözümler… Nefes almaya dahi fırsatım yoktu.
Kızım beni bir süre sessizce izledikten sonra derin bir iç çekti:
“Baba, bu nasıl bir çalışma temposudur? Seni izlerken ben yoruldum…”
Teknik İnsanlar Neden Az Konuşur?
Çevrenizdeki mühendislerin, ustaların, yazılımcıların ya da teknik alanda çalışan insanların genelde daha az konuştuğunu, gündelik sohbetlere pek katılmadığını fark ettiniz mi?
Çoğu zaman bu durum “içine kapanıklık” veya “sosyal olmamak” ile açıklanır. Oysa mesele kişilik yapısı değil; tamamen zihinsel bir doygunluk ve yorgunluktur.
İnsanı asıl yoran şey beden gücü değil, bir an bile durmayan zihindir. Teknik bir insan, mesai saatleri boyunca yüzlerce görünmez karar alır, karmaşık problemleri çözer ve sistemleri ayakta tutar. Masasından kalksa bile zihninin arka planında o süreçler çalışmaya devam eder.
Kod Satırları ve Çizimler Arasındaki Sessizlik:
Akşama kadar binlerce detayla, arızayla, mantık hatalarıyla boğuşan bir zihin için günlük sıradan sohbetler, akşam olduğunda söylenmesi gereksiz birer teferruata dönüşür.
Masa Başındaki Görünmeyen Yük:
Şantiyede veya imalat sahasında yüzlerce detayı aynı anda yöneten, kriz çözen bir mühendis günün sonunda öyle bir noktaya gelir ki; artık ekstra tek bir kelime bile zihinde yer bulamaz.
Bu durum bir mesafe koyma çabası değil, zihnin kendisini koruma biçimidir. İşin özü; teknik insanların az konuşması ilgisizlikten değil, gün boyu arka planda tam kapasite çalışan o zihnin dinlenme ihtiyacındandır.
Bazen en derin sessizlikler, arkasında en çok emeği ve düşünceyi barındıranlardır.
Sağlıcakla kalın.


Fiziksel ve zihinsel tempoyu artırma psikolojik yoğunluğu azaltmanın bir nevi başa çıkma yöntemi olabilir mi? ☺️☺️yazıyı anladım hem de çok iyi..