Birlikte tecritteydim. Ellerim, korkan köpeklerin kuyruklarını sıkıştırdığı gibi dizlerimin arasına girmiş, bir saati aşkın bir süre bekledim. Kapalı alanda bile güneş gözlüğü takan, iri yapılı bir polis bana doğru gelmeye başlayınca anlamıştım. Elindeki uzun copunu bedenime dürtmeden ayağa kalktım. Kolumu tuttu ve köşedeki kapıdan içeri girdik.
Ayaktaki kürsünün orta yerinde duran büyük bir kitabı (muhtemelen Kanun Kitabını) okumaya başladı. İşlediğim suçu ve cezasını okuyordu. Okudu, okudu ve sonra bana baktı: “Are you understand?” Sadece “yes” diyebildim ve hemen ardından arkasına THY görevlisinin öğrettiği cümleyi ekledim: “I have not any idea about visa.”
Kürsünün yanında duran memur, pasaportumda bir sayfa açtı, kaşe bastılar. Belirli bir bölüme dolma kalemle $118 yazdılar. Kredi kartımı uzattım, ödemeyi yaptım. Kapıyı gösterdiler. Akşam 19.00 sularında iniş yapmıştık, şimdi saat 23.45’ti. O süre zarfında susuzluktan ölmüştüm.
Elimde poşetimle havaalanı çıkış kapısına yöneldim. Arkadaşım ve çok şişman eşi beni bekliyorlardı. Sarıldık, kucaklaştık. Otoparka doğru yürürken neden bu kadar saat bekletildiğimi dilimin döndüğünce anlatmaya çalışırken çok susadığımı söyledim. Elime tutuşturulan su şişesini bir dikişte bitirdim.
Dışarısı kar, buz, tipi… Berbattı. Evlerine ulaşmamız yaklaşık bir saat kadar sürdü.
Arkadaşımın bir oğlu Hollywood film stüdyolarında çalışıyormuş. Diğer oğlu ise bizdeki karşılığıyla tam bir berduş: Eşinden ayrılmış, ailenin garajında onca eşyanın üstüne bir yatak atılmış, orada yaşıyor. Yanında sevgilisi… Kendisi gece kulüplerinde direk dansı yapan bir striptizci.
Biraz sohbetten sonra banyo, tuvalet, mutfak ve yatacağım oda gösterildi. Duş alıp yattım.
Sabah uyandım, evde kimse yoktu. Pencereden baktığımda her yer kar. Ara sıra kar motosikletlerinin seslerini duyuyordum. Hemen pencereye yaklaşıp dışarıya baktım: Masalsı bir yer… Aralarında epeyce mesafe olan evlerden oluşan bir köy ya da buna benzer bir yerleşim yeri.
Acıktıkça dolapta bulduklarımla soğuk sandviç ya da ekmek üzeri fıstık ezmesi yedim, sallama bitki çayları içtim. Kocaman televizyonu açtım, sofa dedikleri devasa salon koltuğuna yayıldım. Akşamı zor ettim.
Akşama doğru karı koca farklı zamanlarda eve döndüler. Salata tarzı bir şeyler hazırladılar, yedik. Sonra karısının arabasına binip, adeta kayak slalomu yapar gibi karlı, buzlu yollarda ilerledik. Yol kenarları, temizlenen karlardan oluşmuş yaklaşık üç metrelik, çamurlu beyaz bir duvar gibiydi. Labirentin içinde sağa dön, sola dön… Gittik, gittik ve bir alışveriş merkezinin yanındaki grocery markete ulaştık.
Arabanın içini dağ gibi doldurduk. Kasada ödeme yapmak istedim, “hayır” dediler. “İstediğin başka bir şey varsa onları alıp ödeyebilirsin.”
Aynı yollardan eve döndük. Poşetleri taşıdık, yerleştirdik. Yol boyunca giderken de dönerken de hiçbir enteresan bir şey göremedim. Sadece bizim sokağa saptığımız köşedeki ışıklı market levhası kaldı aklımda.
Bu açık cezaevi hayatı ne kadar sürdürülebilirdi, bilemiyorum ama sıkılmaya başlamıştım.
Bir gün elimde kupayla evin ikinci kat balkonuna çıktım. Kupamın dibinde kalan soğuk Nescafe’yi yukarı doğru attım. İnanın, yere buz parçaları döküldü! “Gerçek mi bu” diye birkaç kez denedim. Canım sıkıldıkça kupaya az biraz su koyup gökyüzüne doğru fırlatıyordum.
Hafta sonu geldi. Arkadaşlarıyla buluşuyorlarmış, sürekli ritüelleri büyük bir pizza söyleyip birlikte yemekmiş. “Oh, çok şükür! Bir aktivite yapacağız, kafesten kurtulup bir yerler göreceğim” diye hem biraz merak hem de çokça sevinç vardı içimde.
Bindik yine eşinin kullandığı Nova’ya. Labirentlerden geçe geçe dört yol ağzındaki tek katlı, büyük ahşap binadaki pizzacıya geldik. Otoparkı doluydu, demek ki ünlü bir yerdi. Kapıda beklettikten sonra güler yüzlü garson kızı takip edip salona girdik.
Abartısız söylüyorum, salonun ahşap zemini en az yirmi santimetre kadar fıstık kabuklarıyla (kabuklu yer fıstığı) kaplıydı. Çatır çatır yürüdük bu ilginç zeminde. Masamıza oturduk, daha doğrusu diğer müşterileri göremeyeceğimiz kadar yüksek kenarlı bölmemize geçtik.
Sipariş verildi. Garson kız kocaman bir kâse dolusu kabuklu fıstığı masanın ortasına koydu. Pizza beklerken canımız sıkılmasın, açlığımız yatışsın diye, tabii ki doğal olarak kabukları yere atarak yemeye başladık. Fıstık kabukları hem ısı yalıtımı yapıyor hem de kirli, ıslak çizme ve botların suyunu çekiyordu. Bence çok akıllıca düşünülmüştü. Garsondan hesap istendi, gelen hesabı yedi kişiye bölmek için arkadaşlarından biri çantasından kocaman bir ofis hesap makinesi çıkartarak masanın üzerine koydu, hesapladılar. Kimse kimseye bir peny bile kaptırmadığı için içlerinden sevindiler belki de.
O yıl Chicago’da soğuk rekorlar kırıyordu. “Bu kadar sıkıntı yeter” deyip arkadaşıma San Diego’ya gitmek istediğimi söyledim ve bilet almama yardımcı olmasını istedim. Biletimi aldım. Havası soğuk, insanı sıcak şehirden adeta kaçtım.
Kalın sağlıcakla.

