ambar şefi Giritli İmran Bey her yıl Bakırköy Bahçelievler’den yatılı ziyaretimize gelirdi rahmetli, her lafının sonunda “oğlum, söz uçar yazı kalır” derdi. Bunu o kadar çok söylerdi ki ben sözlerin kanatlı birer canlı olduğuna, etrafta uçuşup durduğuna falan inanmaya başlamıştım. Hatta bir ara “ya bu sözler nereye uçuyor, sonra geri konuyor mu” diye sormuş, İmran Beyi gözlerinden yaş gelene kadar güldürmüştüm. Rahmetli İmran Bey “koca oğlan oldun hâlâ saçmalıyorsun” dememişti ama bakışları öyle söylüyordu.
Yıllar geçti, yaş ilerledi, teknoloji de aldı başını yürüdü. Artık söz uçmuyor, direkt buluta konuyor. Hatta bazen, o bulutlardan hiç beklemediğiniz bir anda hortum gibi inip başınıza bela olabiliyor. Birkaç yıl önce bir arkadaşım attığı bir tweet’i, “şaka yapmıştım ya” diyerek silmeye çalıştı ama ne mümkün? Ekran görüntüsünü alıp anında paylaşmışlar.
Söz uçar, yazı kalır demişlerdi, söz şimdi uçmuyor, direkt sosyal medyada kalıyor. Adeta anıtlaşıyor. Hatta bazen, bir anıt gibi, omuzlarınızda bir yük oluyor.
Eskiden birine “söz uçar yazı kalır” derken aslında “aklımda kalmayabilir, en iyisi yazılı hale getirelim” demek isterdik. Şimdi ise bu cümle, “dikkat et, ne dediğin aklımda kalmaz ama yazdığın şeyin ekran görüntüsünü aldım” anlamına geliyor.
Şimdi gelelim asıl konuya: Bence bu atasözünü biraz güncellememiz gerekiyor. Artık “söz uçar, yazı kalır ama tweet’ler hep ekranda kalır” ya da “söz uçar, yazı buluta konar, geçmişe bakınca o sözden utanır” gibi versiyonlar daha uygun olurdu.
Rahmetli İmran bey şimdi bu hallerimizi görse herhalde “ne uçması, bunlar bildiğin uzay mekiği gibi geri dönüşü yok” derdi. O yüzden, sevgili dostlar, klavyeye basmadan önce iki kere düşünün. Söylediklerinizin kanatları yok belki ama yazdıklarınızın arşivi var. Ve o arşiv, bazen en beklemediğiniz anda karşınıza bir “söz uçtu, yazı kaldı” bombası olarak çıkabilir.
12-13 yaşlarında var yokum o zamanlar. Aşık olduğumu sandığım bir kız var ama bir türlü açılamıyorum.
Utangaçlığım diz boyu. Hele birine seni seviyorum diyebilmek inanın çok zor bir organizasyon.
Zor bela okulun bahçe duvarına yakın bakkalın yanındaki dondurmacıda karsılaştık.
Bari söyleyemiyorum. peçeteye “seni seviyorum” yazıp vereyim, dedim.
Peçeteyi ona doğru uzattım. Aldı. Ağzının kenarına bulaşmış dondurmayı silip çöpe attı.
Bir de söz uçar yazı kalır, derler.
Kalbi sevgilerimle.

