Salı, 17 Kasım 2026 17.11.2026
6°C
USD 50,39
EUR 55,50
Altın 6.246
Benzin 71,60
Dizel 95,60

Suskun ölür eşyalar

Siz hiç ölen birinin evinde kaldınız mı? Dolaplarındaki tabakların, en güzel fincanların,

Suskun ölür eşyalar

gümüş tepsilerin, kristal bardakların da raflarda onunla birlikte can verdiği bir evde kaldınız mı? Kaldıysanız bilirsiniz, konuşamasalar da duyumsarsınız eşyaların hüznünü…

Bir ev, içinde yaşayan kişi öldüğü anda ölmez. Onun ölümü daha uzun sürer. Evin ölümü illaki daha yavaş ve daha acılıdır. Açılmaya başlanan çekmeceler ve onların içindekiler ölür önce. Gümüş çatal-bıçak takımları ve kutu kutu danteller, sehpa örtüleri, rahibe işi masa örtüleri ölür. Hiç kullanılmamış olsa bile, çekmecelerdeki kutularda yaşayan süslü kumaşlar, örtüler evin sahibi öldükten sonraki göz atılmalar sırasında, büyük bir acıyla ölürler. Çekmeceleriyle birlikte ölürler. Çekmecelerin ferforje kulpu, topuzu, anahtarı, üzerindeki camlı büfesi bir iki bakılmadan sonra ölür. Sonra yerdeki Hereke, Bünyan halılara gelir sıra. Yıllarca üzerinde gezen sahibinin pazar işi terlik topukları delmez de, ondan sonra gelenlerin “Acaba ne yapsak, bunları kıvırıp kıvırıp kapı arkasına mı dayasak” bakışları, kurşuna dizilmiş misali delik deşik eder, öldürür onları. Masalar ölür. “Ah nasıl taşıyacağız bunları ?” dediklerini duydukça, biblolar ölür. “Kime vereceğiz bunları” sözleri üzerlerine uçuşunca, onca yıl yaşayan evdeki aynanın sırları düşer, kenarı kırılır, çerçevesi solar. O an ölmez ama yabancı birinin bakışları oracıkta öldürür. İşte yatak bazasının altındaki hurçta misafir takımları, banyodaki hasır kutuda lavanta kutuları, mutfağın en alt çekmecesinde minik kollu ayran çırpma aletine yıllardır el değmemiştir. Ölmemişlerdir de, “Ne yapacağız bunları” diye değen iki el öldürür onları. Hiç bakılmayan fotoğraflar, oldukları yerde yıllarca yaşarlar da, “Nereye koyacağız bunları?” diyen iki kişinin ellerinde ölürler. Tüm eşyalar iç geçirirler, “Son nefesini verirken evimizin sahibi, o gün biz de gidebilseydik ya da ölüp bitseydik de, bu acıyı yaşamasaydık” diye. Salon aynasındaki sır değildir ki bu, herkes bilir, evin ruhu şimdi o tuvalet dolabındaki tuz ruhu olsa daha değerlidir.

Siz hiç ölmüş bir evde kaldınız mı?
Kalmayın. Belki ölmezsiniz ama ağır yaralanırsınız.

Kalın sağlıcakla…