Siz de fark ettiniz mi bilmem; bu şehrin sosyal ve sanatsal kulvarlarında adeta sabit bir kadro var. Tiyatro salonundan çıkıyorsunuz, aynı kadro. 1 Mayıs yürüyüşüne gidiyorsunuz, keza öyle… Düğün, cenaze derken sağdan da saysanız soldan da saysanız yine aynı simalar! Artık kimin dişinde dolgu var, kimin müzmin bir rahatsızlığı var, kim neye alerjik ezberlemiş durumdayım. Hal böyle olunca insan bazen çareyi yurt dışına firar etmekte, bazen de evine kapanıp üretmekte buluyor.
Ancak evde kalma süresi uzadıkça zihnin o meşhur oyunları başlıyor. Eski dostların birer birer aramızdan ayrılışı da cabası… Kimi organik beslendi, pestisitten kaçtı, hijyenin dibine vurdu; kimi her gece alemlere aktı ama ne hikmetse akıbet değişmedi. Hayatın bu kaçınılmaz bilançosu, insanı ister istemez derin bir sorgulamaya itiyor.
Psikoloji der ki: Bir insan evde kaldıkça dışarı çıkma isteği azalır, uzayan inziva her şeyi ağırlaştırır. Beden dinlendiğini sanır ama içteki yaşam enerjisi sessizce tükenir; beyin rölantiye geçer, düşünceler ise tavan yapar. Telefon çalar, mesajlara bakılır ama cevap vermeye üşenilip kapatılır. Buzdolabının kapağı açılır, içinde ne arandığı unutulup geri örtülür. Hatta diş fırçalamak bile Sekapark’ta maraton koşmak kadar enerji ister hale gelir.
İşin aslı, bu durum bir tembellik değil; sinir sisteminin “hayatta kalma modunda” takılı kalmasıdır. Zihinsel ruminasyon —yani geçmişe takılıp gelecekten kaygılanma döngüsü— uzadıkça, hayatın o güzelim ritmi de avuçlarımızın arasından kayıp gider.
Kısacası; arada bir eve kapanıp bir şeyler üretmek güzeldir ama o battaniyenin altındaki “güvenli alan” zihnimizi tamamen yutmadan, şehre ve o bildik “kadrolu” dostlara tekrar karışmakta fayda var!
Sekapark’a, Fuar Alanı’na, Yürüyüş Yolu’na çıkın çıkın geliverin. Zira zihnin patinaj çekmesinden iyidir!
Sağlıcakla kalın…
