Tiran’daki Türk Konsolosluğu’nu solumuza alıp ilerleyince, sağ köşede boy gösteren oldukça lüks bir otelde konaklamıştım. Otelin tek kusuru, duşakabinin sürgülü kapısının epey dar olmasıydı. Ya da tamamen hüsnükuruntu; belki de o dönem benim karın kaslarım aşırı gelişmişti, kimbilir!
Kahvaltıdan sonra otelden çıkıp İskender Bey Heykeli’ne, yani kent meydanına doğru yürümeye başladım. Bir milyonun henüz bir lira kadar bile hükmünün olmadığı, bol sıfırlı paralar sayesinde hepimizin ceplerinde milyoner olarak gezdiği o meşhur yıllardı…
Nereden geldiklerini anlayamadığım bir sürü çocuk dilenci birden etrafımı sarıverdi. Üstü başı temiz, eli yüzü düzgün, 10-15 yaşlarında erkek çocuklarıydı. Fakat öyle amansız bir temaslı markaj uyguladılar ki, kendimi bir anda çocuk çetesinin tatlı tacizi altında buldum.
O esnada cüzdanı çıkarsam muhtemelen onu da kaptıracağım… Kaptırsam arkalarından koşmaya ne gücüm yeter ne de kondisyonum! Elimi çaktırmadan Türk paralarının bulunduğu pantolonumun sol cebine soktum. Parmak uçlarımla ayırıp aradan bir banknot çektim: Kıpkırmızı bir 1 milyon TL!
İçlerinden birine uzatırken çocuk parayı kaptığı gibi kaçtı. Üzerindeki bol sıfırlı rakamı gördüğü an ise hayatımda ilk defa şahit olduğum bir şey yaptı: Gol atan futbolcular gibi olduğu yerde zıplayıp ters takla attı! Ayaklarının üzerine düşer düşmez de sevinç çığlıklarıyla ara sokağa doğru koşmaya başladı. Diğer çocuklar durumu “büyük vurgun” sanıp hemen peşine takıldı. Hâlâ gömleğimi, paçamı çekiştiren birkaç kişiye ise elimle kovaladığım çocuğu işaret edip “Ganimet onda, koşun!” dercesine geniş bir kavis çizerek hepsini başımdan savmayı başardım.
Olayın şokunu atlatıp Tiran’ı gezmeye koyuldum. Ethem Bey Camii, Opera Binası, İskender Bey Heykeli, parklar, üniversite derken epey yorulup acıktım. Baktım her yerde “BYREK” yazan dükkânlar var, “Şöyle güzel bir Arnavut böreği yiyeyim,” diyerek fırın gibi küçük bir dükkâna daldım. Amma velakin ortada hazır börek falan yok! Derdimi çat pat “byrek with meat” diyerek kıymalı börek istediğimi anlattım. Adam önüme tepsi seçenekleri çıkardı; meğer burada börek kişiye özel, anında taze pişiyormuş! Küçük bir tepsi seçip masaya geçtim. Kısa süre sonra dumanı üstünde, neredeyse iki kişilik devasa tepsi önümdeydi. Lezzeti ise tek kelimeyle harikaydı.
Balkanlar’da insan gerçekten kendini evinde hissediyor. Geçen gün bizim Aliço ile konuşurken “Paslandık yahu, hadi bir turlayalım!” diye karar verdik. Eylül’ün son haftası yedi ülkeyi kapsayan güzel bir tura çıkacağız. Daha önce görmüş olsak da ne demişler: Tebdil-i mekânda ferahlık vardır.
Sağlıcakla kalın!
