Hayvan sevgisini akşam gittiği yemekte lüfer ile taçlandıran arkadaşlarım.
Paylaştığı her alıntının altına yazarının ismini yazma konusında hassas, görselini paylaştığı fotoğrafçının ismi konusunda unutkan arkadaşlarım.
Tatil fotoğraflarında kapitalist, yazarken çizerken komünist olan arkadaşlarım.
Bir ünlü öldüğünde faşist, bir çocuk doğduğunda hümanist olan arkadaşlarım.
Sevgili doğa dostları, kıymetli aktivistler ve sosyal medyada #doğalkoruma etiketiyle dünyayı kurtaranlar… Bu satırları size ithaf ediyorum, zira kalbinizden sevgi, ellerinizden ise şampuan kokuları taşıyor.
Malumunuz, son yıllarda doğa sevgimiz zirve yaptı. Nehirler temizlensin, ormanlar yanmasın, kutup ayılarının evi kardan olsun, plastik poşetler lanetlensin! Hepimiz doğanın dengesini, o muazzam ekosistemi, vahşi hayatın o incelikli işleyişini korumak için seferber olduk. Okyanusları temizledik, bisiklet sürmeye başladık, hatta belki bir süreliğine saman pipet bile kullandık. Harika! Bu duyarlılığınız gerçekten takdire şayan.
Ama gelin görün ki, bu “doğal” tutku, bazen kendi doğal halimize geldiğinde bir anda sönüveriyor. Ceylan gibi ürkek, kurt gibi özgür, hatta sincap gibi sevimli olmak isterken, aynada gördüğümüz kendi “doğal halimizle” yüzleşmeye pek de hevesli değiliz. Hani o sabaha karşı yastıktan fırlamış, üç tel saçın nereye gideceğini şaşırmış hali… Ya da bir haftalık yorgunlukla gözaltı torbalarını bavul gibi taşırken ortaya çıkan o ham, işlenmemiş versiyon…
İşte o an, vahşi hayatın korunması mottosu bir anda yerini, “Ay, bu sivilceyi hemen kurutmam lazım” ya da “Bu kırışıklar ne zaman çıktı Allah aşkına!” feryatlarına bırakıyor. Kutup ayısı kürküne karşı çıkarken, kendi sakalımızın beyazlamasına tahammül edemiyoruz. Nesli tükenmekte olan kaplumbağalar için mitingler düzenlerken, kendi gri saçlarımızı boyamak için soluğu kuaförde alıyoruz.
Doğal olmanın güzelliği üzerine ahkam keserken, filtrelenmemiş bir fotoğrafımızı sosyal medyaya atmak, kutup ayılarının evini kaybetmesinden daha büyük bir kriz yaratabiliyor. “Ben de doğalım, makyaj yapmadım” dediğimiz o fotoğrafta bile, aslında ışık, açı ve kamera filtresinin en doğal halimize yaptığı modern sanatı görüyoruz.
Elbette, hepimiz kendimize bakmalıyız. Elbette güzellik rutinlerimiz, bakımlarımız olabilir. Ama unutmayın; asıl doğa, makyajsız, filtresiz, hatta biraz yorgun halinizde bile sizi kabul eder. Çünkü siz de o ekosistemin bir parçasısınız. Doğayı korumak için onca çaba sarf ederken, kendinizin en doğal halini korumayı neden es geçiyorsunuz?
Belki de doğanın bize vermek istediği mesaj şudur: Bir dahaki sefere bir ormanı temizlerken, önce içinizdeki o küçük, kırışmış, sivilceli, ama yine de paha biçilemez vahşi ruha bir sarılın. Unutmayın, doğaya ne kadar sahip çıkarsak, o da bize o kadar sahip çıkar. Kendi doğal haliniz de dahil!
Doğal Hayatı koruma konusunda duyarlı, ama kendi doğal halinden memnun olmayıp filtrelerin dibine vuran arkadaşlarım.
Size sataşmayı çok seviyorum.
Sağlıcakla kalın…

