Siz hiç bir yakınınızı kaybettiniz mi?
Kaybettiyseniz neler hissettiniz, ne düşündünüz?
Hemen onunla yaşadıklarımız aklımıza gelir. Olayın etkisi geçinceye kadar o anlardan bahsederiz. Ona karşı son görevlerimizi yerine getirmek için elimizden geleni yaparız. Kaybettiğimiz kişi yaşlıysa ne kadar üzülürsek üzülelim bu olayı yaşamın bir parçası olarak görürüz. Her ne kadar yüreğimiz yansa da bu acıyı olağan bir durum olarak düşünürüz.
O kişiyi unutmak mümkün değildir ama zamanla acımız küllenir.
Yalnız kaybettiğimiz ya da kaybettiklerimiz gençse…
Yediden yetmişe hepimiz daha içten üzülürüz, etkileniriz. Hele de kayıp sebepsiz ve aniden olmuşsa. Yakından tanımamıza gerek yoktur. Hepimizin yüreği yanar…
O, artık tüm toplumun acısıdır, tüm toplumun yarasıdır…
O an neler neler aklımıza gelir;
Yaşadıklarından çok yaşayamadıklarına üzülürüz…
Daha yolun başındaydı, deriz…
Yaşanmamış hayallerine,
Henüz kurulmamış, yarım kalan cümlelere,
Yürüyemediği yollara, gidemediği yerlere…
Tutulmayan sözlere…
Bitiremediği okuluna, gideceği üniversiteye üzülürüz.
Daha âşık olacaktı, yuva kuracaktı; deriz.
Yaşayamadıklarını ve yaşayabileceklerini bitiremeyiz…
Bence hepimiz daha başka şeylere üzülmeliyiz…
Çalışınca karşılığını alabilecekleri, umut ettiklerinde ulaşabilecekleri geleceği sunamadık…
Gerçekten onları dinlediğimizi ve anladığımızı hissettiremedik…
Sorunlarını küçümsemeden çözüme kavuşturamadık…
Duygularını geçiştirmeden anlayamadık…
Kendilerini ifade edecekleri alan bırakmadık…
Kendileri alan yaratmaya çalıştılar…
Yanlış, dönüşü olmayan yollara saptılar;
Çıkmaz sokaklara girdiler…
Karşılıklı bakışmalardan rahatsız oldular…
Biri diğerine katlanamadı…
Sebep her ne olursa olsun,
Çocuklarımızı koruyamadık, güvenli bir dünya sunamadık…
Huzurlu bir yaşam veremedik…
Hâlbuki gelecek onların ellerinde şekillenecekti…
Atlas’ın vefatıyla sadece bir can değil, iki çocuk kayboldu aslında…
Biri toprağa düştü, diğeri hayatın ortasında viran oldu…
İkisi de aynı yaralı dünyanın kurbanı…
Neye üzüleceğimi şaşırdım?
Hangisi daha acı?

