Mesleğim gereği iş güvenliği derslerine giriyorum. Ama öyle standart, sıkıcı slaytlardan bahsetmiyorum; çalışanlarla sohbet tadında, doğrudan duygulara dokunan bir bağ kuruyoruz. Ders bitip de “Evet arkadaşlar, kazasız günler dilerim, eğitimi bitirdik. Katılım formunu imzalamayı unutmayın, hayırlı işler!” dediğimde bile kimse yerinden kıpırdamıyor. Sanki herkes “Hocam biraz daha anlatsan da otursak” havasında…
Aslında bu durum sadece sınıfta değil, hayatın her anında böyle. Bir sahilde, kafede otururken laf lafı açıyor; bildiğim konuları hikâyeleştirip tatlı tatlı anlatmaya başlıyorum. İlgi ister istemez bana dönüyor tabii. Derken, kendini “dobra” sanan biri çıkıp o eşsiz karizmamı çizmek istercesine patlatıyor soruyu:
“Yalnız göbek de bayağı büyümüş, kaç kilosun sen?”
Gülümsüyorum sadece. Çünkü biliyorum ki dobralık ile kabalık arasında incecik, kıl payı bir çizgi vardır.
“Ben dobrayım ya!” diyerek sürekli başkalarını eleştiren, yargılayan ve bir şekilde aşağı çekmeye çalışan insanlar asla dobra değildir; düpedüz kabadır. Zarafetin ve nezaketin esas olduğu bir dünyada, hayatı kolaylaştırmak varken bu tarz “patavatsız dobralara” hiç ihtiyacımız yok. Bizim; zarif, nahif, gerçeği bilen ama dili tatlı aydın insanlara ihtiyacımız var.
Zaten yaş aldıkça etrafımızdaki kalabalığı boşuna azaltmıyoruz. Gençken sanıyoruz ki; ne kadar çok arkadaş edinirsek, etrafımızda ne kadar çok insan olursa, bizi ne kadar çok kişi severse o kadar değerliyiz.
Oysa zaman geçtikçe anlıyorsun: Önemli olan etrafındaki insanların sayısı değil, yanındaki duruşudur. Günün sonunda; göbeğimize laf eden patavatsızlar değil, yanımızda dimdik ve zarifçe duran dostlar kalıyor. Şanslıyız ki hayat, o filtreden geçmeyi biliyor.
Sağlıcakla kalın.
