Geçtiğimiz günlerde düzenlenen Avrupa Futbol Şampiyonası’na büyük umutlarla katılmıştık. Gruptan çıkacağımıza yürekten inanıyorduk. Hatta çeyrek final, yarı final görebileceğimizi düşünüyorduk. Şampiyon olabileceğimize inananlar bile vardı. Böyle bir ihtimalin hayata geçmesi elbette ki tarihi bir başarı olurdu ama pek de gerçekçi bir hedef değildi. Ancak mevcut kadro kalitemize ve fikstürümüze bakarak çeyrek final veya yarı final göreceğimizi ummak hiç de abartılı bir düşünce değildi.
Maalesef umduğumuz gibi olmadı. Büyük beklentilerin sonunda yaşanan hayal kırıklıkları da büyük olur. Derin bir hayal kırıklığı yaşadık. Büyük hedeflerle katıldığımız şampiyonada istatistiklere göre sonuncu olduk. Üstelik turnuvadaki en kötü futbolu oynayan takım olarak.
Neden böyle bir sonuç aldığımızı hala bilen yok. Teknik Direktör Şenol Güneş’in yaptığı açıklamalar kamuoyunu tatmin etmediği gibi insanlarda kafa karışıklığına da neden oldu. Hesap verebilmek, bizim ülkemizdeki yöneticilerin çok başarabildiği bir şey değil.
Turnuvadan sonra sorunun çözümüne yönelik nitelikli eleştiriler yapmak yerine, kronik hastalığımızı dışa vurduk. Sorunun özüne odaklanmak yerine adamcılık yaptık. Bazı Fenerbahçelilere göre Caner ve Gökhan Gönül kadroda olsaydı takımın hali böyle olmazdı. Bazı Galatasaraylılara göre ise takımın başında Fatih Terim olsaydı durum çok daha farklı olurdu. Bazı Beşiktaşlıların ve Trabzonsporluların da kendi açılarından farklı tezleri var. Bu tür yorumları yapan kişiler, kendi takımlarından olan futbolcuların milli takımı kurtaracağına inanıyorlar. ‘’Benim futbolcum yapar’’ bakış açısıyla yaklaşıyorlar. Sorunun özüne inmeyip, sığ bir tarafgirlik anlayışıyla hareket ediyorlar.
Bu çarpık düşünce anlayışı sadece futbolda değil, hayatın her alanında mevcut. Adamcılık, hizipçilik, eyyamcılık, memleketçilik, ekipçilik her yerde… Ülkemizin acı gerçeklerinden biri…
Liyakate bakmaksızın kendi adamını bir yerlere getirmek başarı olarak görülüyor. ‘’İşi benim adamım yapsın’’ mantığı, ‘’Bizden olsun, çamurdan olsun’’ zihniyeti birçok alanda kendini gösteriyor. Bu zihniyet ülkeye büyük zarar veriyor.
Liyakatle değil, adamcılıkla bir yerlere gelen kişilerin verimli olması beklenemez. Başarı emek ister. Çalışma ve özveri ister. Bilgi, birikim, tecrübe ister. Tüm bu nitelikleri yok sayarak, sırf bir gruba dahil diye önemli görevlere getirilen kişiler hem o makamın ciddiyetini sarsar hem de işinin hakkını veremez.
Özel sektörde veya kamuda, nerede olursa olsun, liyakatsiz kişilerin hak etmedikleri yerlerde bulunması, bulundukları kurumların da zamanla niteliklerini ve kalitelerini düşürür. Halka iyi hizmet sunamazlar.
Dar çerçeveden bakacak olursak bir kuruma, geniş çerçeveden bakacak olursak da bir ülkeye en büyük zararı veren konulardan biri adamcılıktır. Bu, öyle bir sorundur ki doğru eleştiri yapmayı bile engeller. Adamcılığa, hizipçiliğe kapılmış kişiler, kendilerinden olan kişileri ne kadar yanlış yaparlarsa yapsınlar eleştiremezler.
Eleştirinin olmadığı yerde ilerleme olmaz. Kimse dört dörtlük değildir. Sizi eleştiren kişiler de düşmanınız değildir. Yapıcı eleştiriler ufuk açar. Ancak adamcılığın olduğu yerde eleştiri de ilerleme de olmaz.
Başarının, gelişimin, halka iyi hizmet sunmanın yolu liyakattir. Siyasi görüşü, yaşam tarzı, etnik kökeni, dini, mezhebi, tuttuğu takım ne olursa olsun; işi ehline vermek lazım. Bir ülke ancak böyle kalkınır.

