Umut tükeniyor, branda açılmıyor!

Bize özgü bir durum mudur bilemiyorum.

Belki de başka ülkelerde de yaşanıyordur.

Ekonomik olarak çöken, umudunu tüketen yurttaşlar ya bir köprüye, ya da bir inşaatın tepesine çıkıyor.

Sıkça görür olduk bu sahneleri.

Belki bir bölümü şov yapıyordur ama çoğunluğu ciddi ciddi intihar girişiminde bulunuyor. 

Adam patronundan parasını alamayınca doğru inşaatın tepesine çıkıyor.

Ya da ekonomik olarak çökünce son çare olarak intihar girişimini seçiyor.

Peki bu normal bir durum mu?

Elbette değil.

Bir de şu açıdan bakalım konuya; sosyal bir hukuk devletinde olacak iş midir bu?

Kesinlikle değil.

“Benim bir devletim var, ona sığınırım” duygusu yok insanlarda.

Devlet, vatandaşını korumakla yükümlü değil midir?

Son kapılar da kapanınca vatandaşın yanında devletin olması gerekmez mi?

Onun umudu olması gerekmez mi?

Elbette öyle ama bizde nedense öyle olmuyor.

Bundan dolayı da insanların aklına inşaatın tepesine çıkmak geliyor.

Örneğin dün yine Körfez ilçede bir vatandaş ekonomik sıkıntılar nedeniyle bir apartmanın çatısına çıkarak intihara kalkıştı.

Polisler, itfaiye ekipleri, vatandaşlar adamı çatıdan indirmek için çok uğraştı. 

Sonunda bir vatandaş ekonomik olarak destek olacağı sözünü verince adam ikna oldu. 

Elbette bu süre zarfında itfaiye ekipleri de vatandaşın atlama ihtimaline karşı önlem almaya çalıştı.

Ama alamadı…

Olay yerine getirilen şişme branda şişirilmeye çalışıldı. 

Ama o branda bir türlü şişmedi. 

Çünkü arızalıydı.

Sonra itfaiyeciler bu arızayı gidermeye çalıştı.

Epey uğraşlar sonunda nihayet şişme branda açılabildi. 

Düşünebiliyor musunuz, bu süreçte o adam ikna olmayıp kendini boşluğa bırakabilirdi. 

Branda da açılamadığı için çok büyük olasılıkla adam hayatını kaybedecekti.

Nasıl bir ihmal bu?

İtfaiyenin şişme brandası nasıl açılmaz?

Bunların çalışıp çalışmadığı hiç denenmiyor mu?

Zamanında açılmayan brandanın kime ne faydası olur?

Nasıl bir ülke olduk biz?

Umudunu yitiren vatandaşın aklına intihar geliyor.

İtfaiyemizin ise brandası bile açılmıyor.

”Orta zekalılar, pek bilgili olmasalar da, kurnazdırlar ve uyumludurlar. Üzerlerinde bir sevgisizlik kabuğu taşıyan orta zekalılar, toplumdaki saygın yerlerini koruyabilir.

İnsanların yaşamları hakkında kararlar verebilir, hepimizi yönetebilir ve pijamalarını giyip, balkonlarına kışlık odunlarını istif edebilirlerken, ne bizleri ne de vicdanları tarafından rahatsız edilirler. 

Rasyonel toplumlardaki, ‘bir işi, en iyi yapabilecek kişinin üstlenmesi’ kuralı altüst olur.

Örtülü orta zekalılar, kendi dayanışmalarını kurarak, yetenekli insanı yok eder ve kendilerinden birini oturturlar oraya. 

Her dönemde, her çevrede ve her aşamada…”