“Yaşadıklarından hasar almadan çıkan var mıdır?” diye.
Aşağılanarak, dayak yiyerek büyüyen bir çocuğu düşünün. Bu çocuk mevki sahibi oldu, konforlu yaşıyor diye; yaşadıklarından hasar almadan çıktı diyebilir miyiz?
Varlıklı bir ailenin çok sevilerek, her istediği yapılarak, sınırlarını bilmeden büyütülen çocuğunu düşünelim. İyi bir eğitim aldı ve mal mülk sahibi diye yaşadıklarından hasar almadan çıktı diyebilir miyiz?
Şiirleri elliden fazla dile çevrilmiş, eserleri birçok ödül almış, Türk şiirinin en önemli isimlerinden Nazım Hikmet’i düşünelim. Uzun yıllar hapis yattı, kendi yurdunu terk etmek zorunda bırakıldı, vatandaşlıktan çıkarıldı. Uluslararası bir üne sahip oldu diye yaşadıklarından hasar almadan çıktı diyebilir miyiz?
Moğol İmparatorluğunun kurucusu Cengiz Han’ı düşünelim. Hükümdarlığı sırasında hiçbir savaşı kaybetmedi. Dünyanın en büyük askeri liderlerinden birisi olarak kabul ediliyor. Dokuz yaşında babasını kaybettikten sonra sürgüne gönderildi, yaşamak için çok küçük yaşta avlanmak ve mücadele etmek zorunda kaldı, bir süre köle olarak yaşadı. Bütün bunlardan sonra hasar almadan çıktı diyebilir miyiz?
İkinci Dünya Savaşı’ndan sağ olarak kurtulanları düşünelim. İnsanların çektikleri veya şahit olduklarının sonucunda bir kişi sırf çok tanınmış bir yazar oldu diye yaşadıklarından hasar almadan çıktı diyebilir miyiz?
Anne babalarınızın veya başka akrabalarımızın sevmediğimiz, eleştirdiğimiz yönlerini düşünelim. Sizce onlar neden öyleler? Durup dururken mi?
Kendinizi, yaşadıklarınızı düşünün…
Biz hepimiz, yaşadıklarımızdan hasar almadan çıktık diyebilir miyiz?
İnsan yaşadıklarının sonucu değil midir?

